Modern Zaman Evliya Çelebisi veya Zamanin Köşesi

Tavukçu'da bir öğle vakti

2012-01-06T14:44:00.004+02:00

Ben nerde bir çift göz gördümse
Tuttum onu güzelce sana tamamladım
Sen binlerce yaşayasın diye yaptım bunu
Bir bunun için yaptım

-Garson bira getir
Garsonun adı Barba

Ben nereye gittimse bütün zulumlardı
Bütün açlıklardı kavgalardı gördüğüm
Kötülüklerin büsbütün egemen olduğu
Namussuz bir çağ bu biliyorsun

-Garson rakı getir
Garsonun adı Hakkı

Sen belki de bir resimsin ne haber
Kırmızı bir Beykoz'un yanında duruyorsun
Yapan bir de ağaç yapmış yanına
Dallarına konsun diye kelimelerin

-Garson şarap getir
Garsonun hali harap

C. Süreya (hiç geçmeyecek bir Ankaralılık hali bu)

çözdüğüm bütün bulmacalardan zorludur yüreğin

2011-12-28T15:19:00.002+02:00

kırlardan geliyorlar ellerinde sümbülteber
elbette kırlardan kırlardan gelecekler
başka türlü nasıl güzelleşir bu akşamüstleri
söyleyin nasıl dayanılır dükkânlara depolara
bu katran kokusu başka türlü nasıl geçer

sonsuza varmadan bir önceyiz sanki
-o sayının da bir adı vardı unuttum-
her şey öyle saydam öyle madensel
kapıların kilitleri açık ve herkes uykusuz
hepsinin elinde bir saat bir sümbülteber

eskiden şaşardık bazı şeylerin yokluğuna
artık bu yokları var etmeyi usladık
ağaçları budadık ormandan balıkları tuttuk denizden
hani bazı açılmaz sanılan kapıları omuzladık
çünkü herkesin elinde bir saat bir sümbülteber

hey koca dünya nasıl avucumuzdasın
nasıl da parlıyorsun ey gözleri maden
çözdüğüm bütün bulmacalardan zorludur yüreğin
elbette kırlardan gelecekler kırlardan
kırlardan gelecekler ellerinde sümbülteber

ey güzelim sümbül ve teber ey canım
gördüğüm sanki o değildi
sanki kuşlar albümünden bir maden
- Turgut Uyar

camel

2011-12-01T12:36:00.004+02:00

Rüyamda bana "kutu Camel alır mısın bana?" dedin, sen sigara da içmezsin ki, niye dedin, neden dedin, anlamadım. gittim, aldım.

사과

2011-11-10T22:18:00.003+02:00

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte
yani yürekte.

Meselâ bir barikatta dövüşerek
meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken
meselâ denerken damarlarında bir serumu
ölmek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin
ama o bunun farkında değildir
ayrılmak istemezsin dünyadan
ama o senden ayrılacak
yani sen elmayı seviyorsun diye
elmanın da seni sevmesi şart mı?
Yani Tahiri Zühre sevmeseydi artık
yahut hiç sevmeseydi
Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
-Nazım Hikmet

tüm sevdiğim kadınlar

2011-10-29T01:01:00.000+03:00

tüm sevdiğim kadınlar çok güzeldiler.

Ekim hissi

2011-10-12T23:43:00.001+03:00

Evde garip bir his var. Üzgün desem degil, mutlu desem yanlış.

Bir giden, bir kalan, bir de aradakiler var. Bir de çoktan gitmiş olan. O ki, tüm taşları devirdiğinin farkında bile değildi.

Yabancısı olduğum Atilla İlhan'ın bu şehrinde yolcular hep bilmediğim yerden geliyor. Ve tren raylarına her akşam istisnasız yağmur yağıyor.

Biri gidiyor, biri kalıyor dedim ya inanma sen. Aslında hepimiz gidiyoruz.
Bazıları fiziksel olarak da gitme lüksüne sahip sadece.

Ekim hissi. O bir türlü gitmiyor.

büyük ev ablukada

2011-09-29T18:47:00.003+03:00

......(ekmek vardı tereyağı vardı utanılacak bir şey yoktu
......bir şey daha yoktu ama kavrıyamıyordum)
işte böyle olmak en iyisidir olmakların
bir küçük çocuğu tuttum otobüsten indirdim
......(indirmiştim
......yok olan önemli bir şeydi allah kahretsin)
tüm kavgasız tüm duruk tüm başıboş
üç sayı kötü bir sayı iyi şiir dinledim
çıkıp okudular durup dinledim
bitmeseydi daha dinlerdim kötü mötü
saat kaç diye sordular birisi beş yani dedi
......(ha kavgada ha aşkta
......bu gök bomboş ha kavgada ha aşkta)
göğe baktım yerli yerinde
haydutlar dalavereciler yerli yerinde
vurguncular hayınlar vurdumduymazlar öyle
iyi dedim içim rahatladı
düzen bozulmamış dedim sevindim
tenhaca bir bölgelerinden şehre girdim
......(ben herkese varım
......başka türlü olmuyor inanmayın)

bakın bu şehri ben kurdum ben büyüttüm ama sevemedim
......(ekmek vardı tereyağı vardı söylemiştim önemlidir
......utanılacak bir şey yoktu kime anlatmalıyım)
ben sevemezsem sevmek kimselerin elinden gelemez
bizi tutkulara çağırdı otobüse sosise buzdolabına
telefona sinemalara radyolara bir sürü kancık sevdalara
sürü sürü mutsuz alışkanlıklara
yalana dolana itliklere keten elbiselere
......(sonra karısı öldü o çocuğun
......yalnızdı güçsüzdü herkesler gibiydi
......kirlendi kötülendi sarhoşladı pis karılara dadandı
......anladık onu ölenden başkası kurtaramaz
......ölen de kurtarmamıştı)

bak ben seni nerenden kurtaracağım şaşacaksın
şimdi bu taşları biz çektik değil mi ocaklardan
bu asfaltı biz döktük biz onardık değil mi
bu yapıları oniki kat yapmak bizim aklımızdı
biz kurduk istersek umursamayız ya
......(abluka burada başlıyordu çünkü)
ekmek yiyelim tereyağı yiyelim çocuk büyütelim
sen beraber yatacağımız yatakları hazırla
sen bir onu yap yeter bak göreceksin.

- Turgut Uyar

tenzih ederim

2011-08-21T19:47:00.002+03:00

"insan tanıdık birini arıyor kötü kararlar verirken
sormadığın soru başına bela , etmediğin küfür
huzurlu sebzeler, orospu çocukları!
(orospuları ve çocukları tenzih ederim)

böyle desem kadının biri de bana küfredecek
ölmemi temenni eden bir küfür
iyiniyetine yorumlayıp teşekkür ediyorum
bunu tam beşkırkta düşünüyorum
beş otuzbeşte seni özlemişim, kırkbeşte
nakliyeciler kooperatifinin önünde olmalıyım

burdan aşık biri olmadığım sonucu çıkarılabilir kolayca
ama ben çok aşığım kendime göre
kuantum perspektifi de böyle açıklar..."

Osman Konuk

bugün günlerden hüzün

2011-07-26T04:04:00.006+03:00

Bugün günlerden Salı, aylardan Temmuz. Gecenin saat 4'ü orada, burada ise saat 3'ü. Siz bunu farketmeseniz de o 1 saatlik mesafe benim için, birisinin uykusuna ulaşma mesafesi. Öyle ki, şu anda İstanbul'da, Ankara'da, İzmir'de, Seul'de, Oslo'da, Hong Kong'da ve San José'de yüreğimi bir vakitler bıraktığım kadınlar uyuyorlar.




"Ama kadınlar, Tanrım,
Öyle sevdim ki onları,
Gelecek sefer
Dünyaya Kadın olarak gelirsem,
Eşcinsel olurum."
          -Cemal Süreya

benim güzel hatalarım

2011-06-23T19:49:00.008+03:00

Güneşin, yağmurun, bulutun, kumun ve sokağın şehrine döndüm. Son 6 ayda çok kayıplar yaşadım, önce biz'i kaybettim, sonra ben'i kaybettim, sonra yolumu, sonra dünü, bugünü ve yarını. Şimdi uzun yollardan, gece vakitleri zifiri karanlık olan o uzun ve delik deşik yollardan geçip buraya geri döndüm. Ama öncesinde bir kaçamak yapıp hayattan İstanbul'a uğradım. O kadar kaçamak gibi oldu ki uzun zamandır kendimden kaçtığım herşeyi önüme fırlattı İstanbul. "Al" dedi "bu senin hayatın, kendini tut, silk, kalk, düş, yine kalk, sarhoş ol, az uyu, çok sız, güzel ayıl, sev, aşık ol, danset. Yine de birisini sev".

O esnada karşıma arabasının aynasında bir seher vakti gözlerine yarı sarhoş, yarı mahmur, uykulu baktığım bir kadın çıkardı. Ben bir hayat boyu koşuşturmaktan, o bir haftadır her gün ve gece dışarıda olmaktan yorgundu. Birbirimizi az tanıyorduk ama bilmiyor da değildik. Sanki burun buruna geçip de bir şans eseri aynı trene binmiş, aynı trenle Sirkeci'den dünyaya gidiyor gibiydik (Cemal Süreya tramvayla gider, biz trenle). Yorgunduk fakat buruk değildik. Ben gözlerimi kapadığım her an 10 saniye için uykuya dalıp, 11. saniyede gözlerini bulmak için aynaya baktım. O bunu anladı mı pek emin değilim. Neticede kendimi ifade etmekte pek iyi olduğum söylenemez ama onun anladığını düşünüyorum. Düşünmek istiyorum en azından. Böylesi güzel çünkü. Sırf bir gün tesadüf eseri kesişen yollardan geçip bunu okursa bile gülümsemek için güzel bir neden olacak.

Sonra hayat karşıma eski yeni güzel hikayeler çıkardı. Güzel hikayeler diyorum ya, hepsinin sonu güzel bittiğinden değil. Hatta çoğunun bile değildir muhtemelen. Zira çoğu benim güzel hatalarım. Öyle diyorlar şarkıda ya işte, ne de güzel diyorlar: aldırmam hiç yağmurlara, benim güzel hatalarım var. Hepsi birbirinden güzel, birbirinden özel ve her anını sonuna kadar yaşamaya değen güzel hatalar.

Murat Uyurkulak okuyorum bu aralar, uzun zamandır aklımdaydı Tol ile. Başlamış lakin bitirememiştim. Bir de üstüne üstlük Radikal Kitap'ta sevdiğim, saydığım, değer verdiğim bi yığın insanca son 10 yılın kitabı seçilince fazlaca daha ertelemeden hepsini okumak lazım geldi. Öyle bir yer geliyor kitapta ve diyor ki:

"Ulan yoksulluk paylaşılır mı be?"
Aslında şaşkınım. Aslında ne dediğimi pek bilmiyorum. Ama şu son sözün aşkına her şeyi söyleyebilirim, her şeyi yapabilirim, tüm içkileri içebilirim (sf. 152)

Yoksulluk paylaşılırsa yoksulluk olur mu? Ya yoksunluk? Yalnızlık faslını çoktan kapattık Özdemir Asaf ile. Yoksulluğumuzu paylaşamayınca dünyanın tüm içkilerini içip, tüm sokaklarını gezip, tüm güzel kadınlarını sevsek ne farkeder ki?

Şimdi biraz daha derin nefes alıp, biraz daha deniz kokusu çekip, biraz daha yeni özlemler, yeni heyecanlar, yeni kalp çarpıntıları ve yeni hayal kırıklıkları yaşama zamanı.

Yoksulluğumuzu paylaşalım diye.

iki büyük adam

2011-05-28T13:44:00.003+03:00

Bugün iki büyük adamı anmak için güzel bir gün, Ankara'da yağmur yağıyor, geç kalkılmış bir sabahta oda içi geçmiş bir kahve gibi kokuyor.

"Devrim televizyonda yayınlanmayacak biraderim, devrim canlı olacak" diyen bir ozan, Gil Scott-Heron bugün yeryüzünden kaydı gitti.

Ama aynı zamanda bugün bir başka ozanın, bu ahir dünyadan göçüşünün 25. yılı. O ki, kendisi için Cemal Süreya şöyle yazmıştır:

"her şeyin fazlası zararlıdır ya,
fazla şiirden öldü edip cansever."

bu da size dert olsun

2011-05-16T14:24:00.001+03:00

Ben sizin yalan ve hilelerinizle baş edemedim, bu bana dert oldu.
Ama ben de sizin önünüzde diz çökmedim, bu da size dert olsun.

Seyit Rıza

Boysetsfire

2011-05-10T17:21:00.000+03:00

Boysetsfire ile ne de güzel gider karnavallı direniş! Liseydeyken pek çok dinlerdim after the eulogy albümlerini. Şimdi 11 yıl sonra yeniden keşfetmek, odandaki kitaplığın köşesine bir yere ahir zamandan bir miktar para saklamış da bulmuşsun gibi hissettiriyor.

Bağrı Yanık Dostlara

2011-05-04T21:02:00.000+03:00

Ne güzel filmimizsin sen Kaybedenler Kulübü. Kendimizi kimseye ispat etmeden (ve türlü entel eleştiri sahiplerine nanik yaparak), bir akşam üstü solo ve grup halinde yalnız biralarımızı içerken selam çakalım. Bağrı yanıklara gelsin.

Manu bizi maça götürsene!

2011-04-01T19:41:00.002+03:00

Bu sene Galatasaray'a ancak sen iyi gelirsin! 18 Nisan akşamını sallayalım!

Olsun

2011-03-08T14:07:00.000+02:00

"Olsun" demekte zor artık.

Norwegian Wood

2011-02-20T11:17:00.001+02:00

I once had a girl,

Or should I say
She once had me.
She showed me her room,
Isn’t it good?
Norwegian wood.
She asked me to stay and she told me to sit anywhere,
So I looked around and I noticed there wasn’t a chair.
I sat on a rug
Biding my time,
Drinking her wine.
We talked until two,
And then she said,
‘It’s time for bed’.
She told me she worked in the morning and started to laugh,
I told her I didn’t, and crawled up to sleep in the bath.
And when I awoke
I was alone,
This bird has flown,
So I lit a fire,
Isn’t it good?
Norwegian wood.

Yol hali

2011-02-15T13:28:00.010+02:00

Berlin'de çırpılmış yumurta ve kötü kahve kokan, depeche mode fonunda parlak yüzeylere sahip bir otelin kahvaltı salonunda güne başladım. Bundan önce de yoldaydım. Ankara'dan bir gece vakti kalkan trenin sırtında önce Kadıköy poyrazına sonra Barcelona'nın kaçarcasına uzaklaştığım nemli soğuğuna savruldum. Bitti derken kendimi İstanbul'dan Diyarbakır'ın bin yıllık surlarına doğru kanat açan bir koltukta buldum. Ortadoğu'dan sabah ayazında kan, ter, gözyaşı ve kahvaltıda ciğer kokuları yükseliyordu. Kentin içinde genişce bir arazide gezindim önce sonra yollarını gözledim. Ateşler yanıyordu ara sokaklarda ve şehirlerarası yolculuklar arama yokken bile hala tekin görünmüyordu karanlıkta.

Bir gece, çok dillenen acılardan sonra, yukarıda surların orada bir yerlerden ovaya bakar buldum kendimi. Gece vakti birşey seçilmiyordu ve muhtemelen sokak arasında 50 kişilik cemaati kalan Keldani kilisesinin bekçisi ekmek kapısının pek sık açılmayan kapısını kapatmak üzereydi. Radyoda dağlar kadar sert, gaddar ve ayaz şarkılar vardı. Hava soğuktu.

Ertesi günlerden birinde sabah vakti otobüs garından hareket ettim bir başka ruh haline. Beni otogarda karşıladı Urfa, şan'ını yanında getirmemişti sabah mahmurluğuyla. Taksici milletinden bahsetmedik ya, 2.5 saati 15 liraya gelirken 10 dakika yola 25 lira saymak da işin asaletindendir. İbrahim'in ateşlere atıldığı koca tepenin ve altında su üzerinde ağzı açık yaşayan balıklıgöl'ün karşısında açtım çantamı. Sokaklar hızmalı Kürt kadınları, kefiyeli Arap erkekleri ve sokak aralarında koşturan Türkmen çocuklarıyla doluydu. Ortadoğu'nun en yakın yeri kaçak sigarasıydı, çayıydı.

Oradan evlere gittim, 2 göz, 3 duvar, 1 soba evlere. Sokaklarında her topu kaçırışında üstü aranan çocukların mahallelerine. Battaniye altında bir adam filtresiz sigaralar sarıyordu ve ikramı geri çevirmek olmazdı. Bıyıklarımız sardığımız sigaradan mı haşin geçen zamandan mı sarardı acaba? Uzun geçen günlerin yıkık mahalleleri ve köylerine, beni herkesin anladığı, benim kimseyi anlamadığım minibüs yolculuklarıyla vardım. Hava aydınlık, açık ve acıtacak kadar soğuktu.

Sonra bir gece vakti kalktım masadan. İnen binenlerle uyanıp sabah karanlığında Adana otogarına indim. Sabah 05:35 idi ve en iyi ihtimal çay içmekti. Tevekkülle çay içmek, parmaklarının arası yanarken. Gün ağardıkça güneş kınından çıktı ve geceyi Musa'nın denizi yarması gibi açarak ortadan ikiye kesti. Orta ikideydim, yola çıktım. Galiba tozlu yollardaki narenciye bahçelerinde bata çıka giderken ve Adana-Mersin treninde ayakta beklerken biraz daha çok kendime benzedim, yabancılık çekecek bir durum yoktu.

Günler geçtikçe ben bir yerlere yaklaşmaktan çok uzaklaştığımı hissediyordum ama yol iyi geliyordu yine de uzaklaştıkça. İflahsızın Yusuf, Pehlivan Ali ve Köse Hasan birbirlerinden ayrılıyordu bu yolda. Ben durup kenarda bir çay içip, onları düşündüm, kimbilir hangi kamyonun tepesinde geçtiler bu yoldan. Allah'ın bile lanetlediği kullar nası indiler kim bilir Adana Garı'nın merdivenlerinden. Nasıl küflendi ekmekleri, nasıl gözleri üç kuruşa takıldı kaldı eve dönme hayaliyle. Nasıl kabul ettiler iflah olmaz sancılarını o daracık muşamba odaların altında toprak serili halılarının üzerinde.

Sonra bir gece tanımadık iki kişiyle arka yollardan geçip düzlüğe çıktım, Dersaadet'teydim. Orada yarı açık bir gecede kaçan trenlerin ve soluk kahkahaların kırmızı odalarının içerisinden geçtim. Hava açıktı ve hep Ankara yönüne giden yolcuların bir kısmı servis bekleşiyordu. 2 kız çocuğu ve ben arka arkaya girdik şehre. Onlar önce indiler, ben biraz daha oturdum sanki kalabilecekmiş gibi.

İşte beni bugün buraya getiren o uçağa da o gecenin sabahının bir kaç ertesinde bindim. Ten yakıcı bir soğuk ve can yakıcı bir yalnızlık duygusuyla. Neden yanmıyor bu meret bir türlü?

Karataş'tan Gölpınar'a, Sivas'tan Malatya'ya geçtim yol boyu sayfalarda. Biri bitti biri başladı yolların öylece fazla vakit kaybetmeden. Şimdi buracıkta Polly Jean'den tek bir şarkı ve Orhan Kemal'den tek bir paragrafla başbaşa kalakaldım. Biraz da siz düşünün diye ne gariptir soğuk öğle sonraları Berlin'de.

“Ayağın gurbete düştü de alıştın mı, bırak. Her zaman gidersin. Gurbet çağırır, duramaz, mümkünü yok duramaz gidersin. Gitmezsen köy yeri batar, bunalırsın. Kendir kement tutamaz seni, gidersin. Gidince de durabilir misin? Ne mümkün? Bu kez sıladır içinde yaf yaf eder, burcu burcu kokar, düşlerine girer. Ah bir gitsem diye can atarsın, iple çekersin sılayı. Gidersin de, gitmeye gidersin. Bir gün, beş gün… Kardaşıma deyim, bu kez gurbettir el eder, çağırır seni. Köydür batar, yüreğindir daralır, ceviz kabuğu gibi daralır. Buraya ne demeye geldim dersin, kahredersin.
Bir kez yolun gurbete düştü mü, yu elini kendi kendinden!”

Pınar Selek için

2011-02-08T16:40:00.005+02:00

''[...] filmlerini izlediğim ve o zamanlar 'kızılderili' dediğim yerlilere çocukken bağlanmıştım. Umutsuzluk duygusunu ilk onlar salmıştı içime [...] ama filmlerde gördüğüm uzun saçlarına kuş tüyleri takmış olan bu insanlar, her seferinde, varlık durumuma ait bir hakikatin ipucunu da verdiler. Ne yazık ki hep yeniliyorlardı. Tarih onların yenildiğini yazıyordu. Bu, benim kendi hakikatimin de yenildiği anlamına geliyordu sanki. Sonra herşey çok hızla parçalandı, zaman hızla aktı ve onlar hep düşlerimi süslediler. Düşlerimin izinden gittim ve kendi topraklarımın yerlilerini gördüm. Açgözlülerin ezdiklerini, katlettiklerini, dışladıklarını gördüm ve taraf oldum. ''

Pınar Selek

Biz de Pınar'la birlikte taraf olduk, adaletin yanında. Yarın (9 Şubat 2011) Pınar Selek'in duruşması var, devletin çokbilir kişilerinin yalanlarına inanma, gözünü aç! Pınar'ı da Hrant abi gibi kaybetmeyelim.

aşk örgütlenmektir, bir düşünün abiler

2011-01-26T18:07:00.005+02:00

"Şiirimiz karadır abiler

Kendi kendine çalan bir davul zurna
Sesini duyunca kendi kendine güreşmeye başlayan
Taşının mal helalarında kara kamunun
Şeye dar pantolonlu kostak delikanlıların şiiridir

Aşk örgütlenmektir bir düşünün abiler"
Ece Ayhan

Veda busesi

2011-01-14T15:26:00.002+02:00

Barcelona sevgilim,

Seninle çok özel anlar yaşadık, çok heyecanlar tattık, çok geceyi sabahla buluşturduk, yüzeyinin üzerinde acı tatlı çok güzel günlerimiz oldu. Lakin son bir kaç aydır bana yaptıklarına artık dayanabilecek durumda değilim. Seni sevmediğimi sanma ama biraz zamana ihtiyacım var. Anlarsın ya, sorun sende değil bende. En azından bir miktar olsun nikahlı eşim Ankara'ya ilgi göstermem gerekiyor, hem senin iyiliğin hem benim iyiliğim için.

Ben yokken umarım seni benden bile çok sevecek birilerini bulursun. Gerçi bu temenniye gerek bile yok, nasılsa bulacaksın.

Seni hep düşünüp, özleyeceğim ama biraz ara vermek sanırım ikimize de iyi gelecek.
Gelince yine ne olursa olsun ilk seferdeki gibi kapılmak istiyorum sana ama o zamana kadar şimdilik hoşçakal.

Bu bir despedida değil daha çok bir hasta luego. Ama yine de iyi bak kendine.
Seni çok seven,

Ben.

BÇP (gizlimiz saklımız yok açılımı aşağıda)

2011-01-13T16:46:00.003+02:00

"Şimşek: Büyükmüş ya...
Özcan: Hocam ben anlamam o işlerden fazla.
Şimşek: Evet... Fakat çok büyük hocam, devasa birşey, devasa.
Özcan: Buradan o kadar büyük görünüyor ki.
Şimşek: Güzel birşey olmuş ama hocam.
Özcan: Kimbilir yakından ne kadar büyüktür.
Şimşek: Hocam sen basın mısın? Bunları geçiyorsun değil mi? Çünkü şimdi güzel bir şey dedim. Bu benim şeyim değil, resmi görüşüm değil.
Özcan: Hocam bugünküleri hiç kimseye verme, bu çektiklerini."

Bu diyalogun context'ini bilmeyince insanın aklına ayıp ayıp şeyler geliyor.
Ama bu aralar en güzel muhabbetler tam olarak buracıkta. Büyük Çankırı Projesine (BÇP)* buyurun, hem de twitter'da!

*Tanıl Bora'dan arak bu.

a piece of broken glass

2011-01-12T22:28:00.004+02:00

Why have you put so many things into my eyes
(That I can't see clear)
Who's paid you for telling me what I'm worth
(And run in fear)
It has been for me a strain to see already
(What have you done)
The rising noise
The sharpened smells
The deadened sight

What is it in my eyes,
A piece of broken glass?
Is this the time I should be on my knees for you?
Is this your way of telling,
Another has been found
Now I know it's teargas in my eyes

...

2011-01-06T14:38:00.001+02:00

Then and now

2011-01-04T15:08:00.000+02:00

I'm filled with the emptiness you have left

bu da geçer

2010-12-27T15:23:00.002+02:00

"Hiçbir şey olduğu gibi kalmaz. Bazen görünen, gerçeğin kendisi değildir. Bu da geçer ya hu!"
derler. Çok doğru derler.

Peki bize kimse geçmesini isteyip istemediğimizi sormayacak mı?

Bildiğim diller yetseydi sana bu şiiri okurdum

2010-12-17T02:58:00.004+02:00

Önce sesin gelir aklıma
çaresiz kaldıkça hep seni düşünürüm
güzel olan, dolgun başaklardaki sarışın sevinçli,
sonra cumartesi geceleri gelir
sonra gökyüzü gelir hemen kurtulurum
Bir yağmur yağsa beraber ıslansak

Kırk kere söyledim bir daha söylerim
savaşta ve barışta karada ve denizde
düşkünlükte ve esenlikte
zamanımız apayrı bize göre
yanyana olduk mu elele
aç kalsak ağlamayız biliyorum.

İçim güvercinleri okşamış gibi rahat
sen yanımdayken ister istemez
geniş meydanlarda akşam üstleri
üstüste üç kere deniz üç kere çınarlar
sen yanımdayken ister istemez
uzak ırmakları hatırlıyorum.

Arasıra düşmüyor değil aklıma
yabancı kadınların sıcaklığı
ama allah bilir ya ne saklıyayım
yanında ihtiyarlamak istiyorum.

Turgut Uyar

Jason Mraz ft. James Morrison- Details in The Fabric

2010-12-12T15:58:00.000+02:00

Calm down
Deep breaths
And get yourself dressed
instead
of running around
and pulling on your threads and
Breaking yourself up
If it's a broken part, replace it
If it's a broken arm then brace it
If it's a broken heart then face it

And hold your own
Know your name
And go your own way
Hold your own
Know your name
And go your own way
And everything will be fine...

Hang on
Help is on the way
and stay strong
I'm doing everything
Hold your own
Know your name
And go your own way
Hold your own
Know your name
And go your own way
And everything, everything will be fine
Everything...

Are the details in the fabric
Are the things that make you panic
Are your thoughts results of static cling?
Are the things that make you blow
Hell, no reason, go on and scream!
If you're shocked it's just the fault
Of faulty manufacturing.
Everything will be fine
Everything in no time at all
Everything...

Hold your own
And know your name
And go your own way
Are the details in the fabric
(Hold your own, know your name)
Are the things that make you panic
Are your thoughts results of static cling?
(Go your own way)
Are the details in the fabric
(Hold your own, know your name)
Are the things that make you panic
(Go your own way)

Is it Mother Nature's sewing machine?
Are the things that make you blow
(Hold your own, know your name)
Hell no reason go on and scream
If you're shocked it's just the fault
(Go your own way)
Of faulty manufacturing
Everything will be fine
Everything in no time at all
Hearts will hold...

Bu Gemi Ne Zamandir Burada?

2010-11-29T17:44:00.004+02:00

Bu gemi ne zamandir burada

Coktan bosaltmis yukunu
Gece de olmus, rihtim da bombos
Mavi bir suyun dusunu uyutur bir tayfa
Arkada, guvertede
Ah, neresinden baksam sessizlik gene.

Yururum usuldan, girerim bir meyhaneye
Icerde uc bes kisi
Yalnizlik uc bes kisi
Bir kadeh raki soylerim kendime
Bir kadeh raki daha soylerim kendime
-Soyle be! ne zamandir burda bu gemi
-Denizin degil huznun ustunde.

Belki yarin gidecek
Bir ani gelecek bir baska aninin yerine.

Insan bazan aglamaz mi bakip bakip kendine.

Edip Cansever

İklim Öfkesi / Naomi Klein

2010-11-26T15:51:00.003+02:00

Geçen sene COP15 sürecine hazırlanırken çevirdiğim bir yazı, COP16'nin sıfır beklentiyle başladığı bugün tekrar okunmasında fayda var.

Naomi Klein / 11 Kasım 2009 /
http://www.naomiklein.org/articles/2009/11/climate-rage

Çeviren: Ethemcan Turhan (ethemcan@iklimicingenclik.com)

Dünyayı kurtarmak için son bir şans – bu bir kaç aydır, Aralık başında Kopenhag’da başlayacak olan Birleşmiş Milletler iklim değişikliği zirvesine atfedilen sıfat. 192 ülkeden temsilciler sonunda küresel sıcaklıkların felaket seviyelerine ulaşmasını engellemek için bir anlaşma yapacaklar. Başkan Obama’nın iklim başdanışmanı, Todd Stern şöyle demişti zirve için: “Aynen eski çizgi romanlardaki gibi dünyayı tehdit eden bir tehlikeye karşı ortak hareket etme imkanımız var” ve şöyle devam etmişti: “Bu bir meteor veya uzaylı istilası değil ama gezegenimize, toplumumuza, çocuklarımıza ve onların çocuklarına zararı en az o kadar büyük olacak”.

Bu konuşma geçtiğimiz Mart ayındaydı. O günden beri, sağlık reformu üzerinde bitmek bilmeyen kavga, başkanın iklim değişikliği konusundaki momentumunu aldı götürdü. Şimdi Kopenhag toplantısı, ABD Kongresinden çok zayıf bir iklim kanun tasarısı bile geçmeden başlamak üzereyken, ABDli politikacılar çoktan o süperkahraman benzetmelerini bıraktılar ve iklim zirvesinde ciddi bir anlaşmaya varma yönünde beklentileri azaltmak için ortalığı karıştırmaya başladılar. ABD Enerji Bakanı Steven Chu şimdi şöyle diyor: “Bu sadece bir toplantı, bir ya hep ya hiç meselesi değil.”

Hükümetlerin harekete geçeceğine olan inanç azaldıkça, bir diğer taraftan iklim aktivistleri Kopenhag’a değişik bir fırsat olarak başka bir önem aftediyorlar. Dünya tarihindeki en büyük çevre toplantısı olma yolunda olan bu zirve, karbon offsetleri ve emisyon ticareti gibi iş dünyası-dostu yarım yamalak önlemlerden politik arenayı geri alıp, bazı etkili ve ortak akla yatkın önerileri – daha fazla kirlilik içeren karmaşık piyasalar üretmeyi içermeyen, kömür ve petrolü toprağın altında tutmayı hedefleyen çözümler – gündeme getirme şansı sunuyor.

Bunlar arasında en akılcı ve umut verici olanı – en tartışılır olanı olduğunu söylemeye gerek bile yok – “iklim borcu” kavramı, yani zengin ülkelerin iklim krizi sebebiyle fakir ülkelere zarar tazminatı ödemesi gerektiği fikrini içeriyor. İklim değişikliği aktivizmi çağında, bu hem söylem hem de içerik anlamında dramatik bir dönüşüme işaret ediyor. Amerikan çevreciliği küresel ısınmaya farklılıkları aşan bir olgu olarak bakmaktadır: Hepimiz bu kırılgan mavi gezegeni paylaşıyoruz ve bu yüzden onu kurtarmak için hep birlikte çalışmalıyız. Öte yandan Latin Amerika ve Afrika hükümetlerinin koalisyonu iklim borcu kavramının esasında farklılıklara vurgu yaptığını ve böylelikle iklim krizine neden olanlarla (gelişmiş ülkeler) bunun en kötü etkilerine maruz kalanlar (gelişmekte olan ülkeler) arasındaki adaletsiz uçurumun kapatılmasını sağlayacağını belirtiyor. Dünya Bankası’nın baş ekonomisti, Justin Lin bu denklemi açıkça şöyle dile getiriyor: Küresel ısınmanın neden olacağı zararın “yaklaşık yüzde 75-80’i gelişmekte olan ülkelerde hissedilecek, hem de seragazı salımlarının sadece üçte birine neden olmalarına rağmen”.
İklim borcu kavramı, hesabı kimin ödeyeceği ile ilgili bir kavram. Bu önerinin arkasındaki yerel katılımcı hareket, daha kin dolu bir ekolojiye uyum sağlamanın tüm bedelinin – daha güçlü deniz koruma duvarlarından daha temiz ve pahalı teknolojilere kadar – bu krizi yaratanların sorumluluğu olduğunu söylemekte. İklim tazminatını gündeme taşımak için eylemler düzenleyen Jubilee South’un koordinatörlerinden biri olan Lidy Nacpil: “Şu anda ihtiyacımız olan şey birşey için yalvarmak değil, tam tersi bize ödenmemiş olan bir borcu istemektir, çünkü kendimizin yaratmadığı bir kriz ile boğuşuyoruz" diyor ve ekliyor: “İklim borcu bir hayırseverlik meselesi değildir.”

Son yıllarda kuraklık sebebiyle en az 5 milyon küçükbaş ve büyükbaş hayvanını kaybeden Kenya’daki Masai kabilesinin savunuculuğunu yapan Sharon Looremeta bunu daha katı bir şekilde iletiyor. “Masai toplumu 4x4’ler sürmüyor veya tatile uçakla gitmiyor. İklim değişikliğine biz neden olmadık ama bunun acılarını çekenler bizleriz. Bu adaletsizliktir ve hemen şimdi durdurulmalıdır."

İklim borcunu savunanlar, iklim değişikliğiyle ilgili pek çok tartışmada olduğu gibi ortak bir konudan başlıyorlar söze: bilim. Sanayi Devriminden önce, atmosferdeki karbon dioksit yoğunluğu – küresel ısınmanın ana nedeni – milyonda 280 parça (ppm) civarındaydı. Bugün bu seviye 387 ppm’e ulaşmış durumda – yani güvenli limitlerin çok üzerinde – ve halen artmaya devam etmekte. Dünya nüfusunun yüzde 20’sini oluşturan gelişmiş ülkeler, şimdiye kadar atmosferin dengesini bozan tüm seragazlarının yüzde 75’ini kendileri ürettiler. (Tek başına dünya nüfusunun aşağı yukarı yüzde 5’ini oluşturan ABD, tüm salımların yüzde 25’ini tek başına gerçekleştiriyor.) Diğer yandan Çin ve Hindistan gibi gelişmekte olan ülkelerin halihazırda büyük miktarlarda karbon dioksit salımı yapmalarına rağmen bunun temizlenmesinde eşit bir sorumluluğa sahip olmadığı çünkü krize sebep olan 200 yıllık kümülatif salımlarda sorumluluklarının çok az olduğu belirtiliyor.

Latin Amerika’da solcu ekonomistler uzun süre boyunca Batılı güçlerin kolonilik dönemlerindeki toprak işgalleri ve doğal kaynak sömürüsü sebebiyle genişce tanımlanan bir ekolojik borç yarattıklarını belirtmişlerdir. Öte yandan kimin ne zaman ve ne kadar seragazı salımı yaptığını bilmemizi sağlayan yeni araştırmalar sayesinde iklim borcuyla ilgili öne sürülen argümanlar daha sağlam bir hale geliyor. Oxfam’ın deneyimli iklim danışmanı Antonio Hill şöyle diyor: “ Heyecan verici olan şu ki bunun üzerine gerçek rakamlar koyabiliyoruz. Ton karbondioksit birimi cinsinden ne kadar salım yapıldığını hesaplayabiliyor ve bir bedel çıkarabiliyoruz.”

Eşit öneme sahip bir başka konu ise bu fikrin, aralarında ABD’nin de bulunduğu 192 ülkenin onayladığı Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi’nde de desteklenmesi. Bu çerçeve sadece “tarihsel ve şu anki küresel salımlarda en büyük payın gelişmiş ülkelere ait” olduğunu belirtmekle kalmıyor, aynı zamanda bu problemi çözmek için yürürlüğe konulacak çabaların “eşitlik ve ortak fakat farklılaştırılmış sorumluluklar” temelinde olması gerektiğini de belirtiyor.

Tazminat hareketi, Dünyanın Arkadaşları’ndan (Friends of the Earth) Dünya Kiliseler Birliği’ne pek çok çeşitli uluslararası kuruluşu, pek çoğu bu çağrıyı yapan Üçüncü Dünya Ağı’nda (Third World Network) etkili iklim bilimciler ve politik ekonomistler ile biraraya getirdi. Yakın bir zamana kadar ise, hiç bir hükümet Kopenhag’da varılacak bir anlaşmanın iklim borcu kavramını içermesi için bastırmıyordu. Bu durum, Haziran ayında Bolivya’nın baş iklim müzakerecisi Angelica Navarro’nun Almanya’nin Bonn kentindeki BM iklim müzakerelerinde söz alması ile değişti. Sadece 36 yaşında olan Navarro basit bir siyah kazakla orada olmasına rağmen, oturumdaki bürokratlar ve memurlardan çok dışarıdaki hippilere benziyordu. Salımlar hakkında bilimin son verileriyle, eriyen buzulların Bolivya’nın iki şehrinin su sistemini nasıl tehdit ettiğini birlikte sunan Navarro, neden gelişmekte olan ülkelere iklim krizi için bu borcun ödenmesi gerektiğini açıklayan bir dizi neden sundu.

Kalabalık toplantı salonunda söz alan Navarro şunları söyledi: "Küçük adalarda, en az gelişmiş ülkelerde, Brezilya, Hindistan ve Çin’deki kırılgan topluluklarda ve dünyanın her yerinde – neden olmadıkları bir sorundan ötürü çile çeken insanlar var.” Buna ek olarak git gide daha kin dolu hale gelen bir iklimde Bolivya gibi ülkeler, zengin ülkeler gibi ucuz ve kirli enerji kaynaklarıyla ekonomik büyüme sağlayamayacaklar – diğer bir taraftan ise rüzgar ve güneş enerjisi gibi yenilenebilir enerjilere geçişin ağır bedellerini de kaldırabilecek konumda değiller.

Navarro’nun belirttiğine göre çözüm üç ayaklı. Zengin ülkeler, değişen iklime uyum sağlamak için gerekli masrafları karşılayacak bedelleri ödemeliler, atmosferi gelişmekte olan ülkelerin de kullanımı için de imkan bırakacak şekilde salımlarında gerekli ciddi azaltımları yapmalı ve Üçüncü Dünya’ya fosil yakıtları atlayıp, direk olarak temiz alternatiflere geçebilmeleri için finansman sağlamalıdır. Navarro sözüne şöyle devam etti: “Sadece gelecekte bir noktada bize teknoloji sunulacak sözünü takip ederek atmosferdeki haklı payımızdan vazgeçemeyiz ve geçmeyeceğiz.”

Bu konuşma dünyanın dört bir yanından aktivistleri harekete geçirdi. Geçtiğimiz aylarda Sri Lanka, Venezuela, Paraguay ve Malezya hükümetleri iklim borcu kavramını desteklediklerini belirttiler. 240’dan fazla çevre ve kalkınma organizasyonu zengin ülkelerin iklim borçlarını ödemeleri için bir çağrıya imza attı ve dünyanın 49 en az gelişmiş ülkesi bir müzakere bloğu olarak bu talebi Kopenhag’a taşıyacak.

“Eğer seragazı salımlarını önümüzdeki on yılda azaltacaksak, tarihte şimdiye dek olduğundan çok daha büyük toplumsal hareketlere ihtiyacımız var" diye ekledi Navarro konuşmasının sonunda. “Gezegen için bir Marshal Planı’na ihtiyacımız var. Bu plan daha önce görülmemiş ölçülerde finansman ve teknoloji transferi sağlamalı. Her ülkeye teknolojiyi ulaştırarak salımları azaltırken insanların hayat kalitesini de arttırmalı. Bunun için sadece on yılımız var.”

Hem de oldukça pahalı bir on yıl. Dünya Bankası, iklim değişikliklerinden gelişmekte olan ülkelerin payına düşen bedeli – kuraklıktan ve selden etkilenen ürünlerden sivrisinek dolu sulardan yayılan sıtmaya kadar – yılda 100 milyar ABD doları kadar yüksek bir seviyede hesaplıyor. Ve bir grup Birleşmiş Milletler araştırmacısına göre yenilenebilir enerjilere transfer daha da fazlaya malolacak: önümüzdeki on yılda her yıl 600 milyar ABD doları.

Kamu parasının dünyanın en zengin finansal kurumlarının ayakta tutulması için kullanıldığı son banka batma vakaalarından farklı olarak, iklim borcu için harcanacak olan para tüm gezegeni kurtarmak için gerekli bir küresel çevre dönüşümünü ateşleyecek. Bunun en heyecan verici örneklerinden biri hali hazırda Ekvator’un Yasuni Milli Parkı’nı korumak için sarfedilen çaba. Amazon yağmur ormanlarının bu olağanüstü köşesi, pek çok yerli kabileye, inanılmaz sayılarda, az bulunan ve egzotik hayvan türüne ve tüm Kuzey Amerika’da bulunan ağaç türlerini 1 dönümde barındıracak kadar geniş bir biyoçeşitliliğe sahip. Olay şu ki bu hayat karmaşasının tam altında yaklaşık 7 milyar ABD doları değerinde toplam 850 milyon varil petrol yatıyor. Bu petrolün yakılması – ve bu petrole ulaşmak için ormandaki ağaçların kesilmesi – atmosfere ilave bir 547 milyon ton karbon dioksit salımına neden olacak.

İki yıl önce, Ekvator’un merkez-sol cumhurbaşkanı, Rafael Correa, petrol üreten bir ülkenin lideri olarak çok az rastlanılan bir şey söyledi: Petrolü toprağın altında tutmak istiyordu. Öte yandan,bu karbonun atmosfere salınmamasına karşılık nüfusun yarısının yoksulluk içinde yaşadığı Ekvator’a zengin ülkeler “tarihsel ve bugünkü seragazı emisyonlarından doğan orantısız zarar” için bir tazminat ödemeli. Bütün bedeli bile istemedi, miktarın sadece yarısını talep etti. Ve bu parayı da Ekvator’un güneş ve jeotermal gibi alternatif enerji kaynaklarına yönelmesinde kullanacağını açıkladı.

Çoğunlukla Yasuni’nin güzellikleri sebebiyle bu plan, geniş uluslararası bir destek buldu. Almanya 13 yıl için yılda 70 milyon ABD doları ödemeyi önerdi ve pek çok diğer Avrupa hükümeti de buna katkıda bulunma yönünde niyet beyan ettiler. Eğer Yasuni kurtulursa, bu iklim borcu kavramının sadece daha fazla yardım almak için kılık değiştirmiş bir dalavere olmadığını da gösterecek – dahası bu önerinin şu ana kadar elimizde olanların tümünden daha güvenilir bir çözüm olduğunu gösterecek. “Bu girişim başarmak zorunda” diyor Amazon Watch’ün yöneticisi, Atossa Soltani ve ekliyor: “Diğer ülkeler için bir model oluşturabiliriz.”

Aktivistler, eğer gelişmiş ülkeler iklim borçlarını öderlerse mümkün olacak bir dizi diğer büyük yeşil inisiyatife dikkat çekiyorlar. Hindistan’da, biyokütle ve güneş enerjisi ile çalışan mini enerji santralleri, halihazırda elektriksiz yaşayan 400 milyon Hintlinin pek çoğuna düşük karbonlu elektrik ulaştırabilir. Kahire’den Manila’ya kadar pek çok şehirde, bazı bölgelerde çöplükte birikerek veya yakılarak gezegeni ısıtan kirliliği yayan evsel atıkların yüzde 80’ine kadarını geri dönüştüren fakir atık toplayıcısı ordularına finansal destek verilebilir. Daha geniş çapta, gelişmekte olan ülkelerdeki termik santraller varolan teknolojiler ile daha verimli hale getirilerek, salımları üçte birine indirilebilir.

Öte yandan iklim tazminatlarının elle tutulur olabilmesi için, varolan uluslararası yardım sisteminin dışında yer almaları gerektiği konusunda savunucular ısrarlı. İklim parası kolayca halihazırda yürütülen ilkögretime destek, HIV/AIDS’in önlenmesi gibi kalkınma yardımı programlarından yönlendirilemez. Dahası bu fonlar kredi olarak değil hibe olarak sağlanmalı çünkü gelişmekte olan ülkelerin ihtiyaç duyacağı en son şey biraz daha borca girmek. Buna ilaveten, bu para kendi Batılı gündemlerini bastırmak için göstermelik projeler yapan Dünya Bankası veya USAID gibi olağan şüphelilerce değil gelişmekte olan ülkelerin nasıl harcandığı üzerinde söz sahibi olacağı Birleşmiş Milletler iklim sözleşmesi aracılığıyla dağıtılmalı.

Bu tip garantiler olmadan, tazminatlar anlamsız olacaktır – ve tazminatlar olmadan, Kopenhag’daki iklim görüşmeleri büyük ihtimalle çökecektir. Göründüğü üzere, ABD ve diğer Batılı devletler Çin ve Hindistan gibi gelişmekte olan ülkelerle herkesin kaybedeceği bir korkaklık yarışındalar: Başkaları azaltmadığı ve uluslararası raporlama sağlamadığı sürece salımlarımızı azaltmayı reddediyoruz ve onlar da zengin ülkeler öncelikle salımlarını kesmedikçe ve kendilerinin iklim değişikliğine uyum sağlaması ve temiz enerjiye geçmeleri için gerekli finansmanı sağlamadığı sürece kımıldamayı reddediyorlar. Güney Afrika’nın en üst düzey çevre yetkililerinden biri bunu “Para yoksa anlaşma da yok” şeklinde söze döküyor. Afrika Birliği adına konuşan Etiyopya Başbakanı Meles Zenawi ise şunu belirtiyor: “Eğer gerekirse, toplantılardan çekilmeye hazırız.”

Geçmişte, Başkan Obama iklim borcunun üzerine kurulduğu prensibi farketmişti. Eylül’de Birleşmiş Milletler’deki konuşmasında şöyle demişti: “Evet, geçtiğimiz yüzyılda iklimimize zararın büyük kısmını veren gelişmiş ülkeler başı çekmek konusunda halen sorumluluk taşıyor” ve eklemişti: "Bu gelişmekte olan ülkelerin iklim değişikliğinin etkilerine uyum sağlamaları ve düşük karbonlu bir büyüme izlemeleri için finansal ve teknik destek sağlamak bizim sorumluluğumuz.”

Yine de Kopenhag yaklaştıkça, ABD’nin müzakere pozisyonu sanki 200 yıllık salım fazlası hiç olmamış gibi davranıyor. ABD’nin baş iklim müzakerecisi Todd Stern, Çin ve Afrika’nın gelişmiş ülkelerin yıllık iklim finansmanı için 400 milyar ABD doları ödemesi önerisiyle “vahşi bir şekilde gerçekci değil” ve “gerçekle yakından uzaktan alakası yok” diyerek alay etti. Öte yandan, 22 milyar ABD doları öneren Avrupa Birliği’nden farklı olarak masaya alternatif rakamlar da koymadı. ABD’li müzakereciler, daha da ileriye giderek ülkelerin düzenli olarak taahhüt partileri düzenleyerek iklim borcuna para aktarabilecekleri bir sistem ile finansmanı bir görev olarak değilde küstahlık vesilesi olarak gördüğünü göstermiş oldular.

Ama iklim değişikliğinin yüksek bedelini ödemekten kaçınmanında kendi başına ağır bir bedeli var. ABD ordu ve istihbarat teşkilatları günümüzde küresel ısınmayı bir ulusal güvenlik tehdidi olarak algılıyorlar. Deniz seviyeleri yükseldikçe ve kuraklıklar yayıldıkça, dünyanın en fakir ülkelerinde gıda ve su için rekabet sadece daha da artacak. General Anthony Zinni tarafından yönetilen Donanma Analizleri Merkezi’nin 2007 tarihli bir raporuna göre bu bölgeler “savaş tanrıları, ayaklanmalar ve istikrarsızlıklar için üreme sahaları olacak”. Açlık ve çatışmadan kaçan milyonlarca iklim mültecisini önlemek için, 2003’te Pentagon’un yayınladığı bir rapora göre ABD ve diğer zengin ülkeler toprakları etrafında güvenlik duvarları oluşturmalı.

Kendimizin yarattığı bir sorundan kaçmak için yüksek teknolojili güvenlik duvarları inşa etmenin ahlaki boyutunu bir kenara koyacak olursak, bu duvarlar ve doğal kaynakları tüketmek ucuza malolmayacak. Ve iklim borcumuzu ödemediğimiz takdirde, kendimizi büyük ihtimalle iklim öfkesiyle dolu bir dünyada bulabiliriz. Senatör John Kerry’nin yakın zamanda farkettiği gibi "Özellikle, ülkeleri salımlarımızın bedelini ödeyen ülkelerin diplomatlarının patlamaya hazır öfkelerini duymaya başladık. Size kendi tecrübemden bahsedebilirim: Bu durum gerçek ve yaygınlaşıyor. Bunun nasıl hastalıklı, tehlikeli ve kırılgan bir anti-Amerikancılığa dönüşeceğini görmek pek de zor değil. Ve bu da başlı başına bir tehlike. Unutmayın: İklim değişikliğinden en az sorumlu yerler – ki bunun etkileriyle başa çıkmak için de en az hazırlıklı olanlar yine bu yerler – en kötü etkilenenler arasında olacak.”

Bunlar kısaca iklim borcu kavramı tarafında olan argümanlar. Gelişmekte olan ülkeler, kuzeyli komşularından, bizim hükümetlerini devirme, ülkelerini işgal etme ve doğal kaynaklarını tarumar etme eğilimimizle beraber nefret etmek için yeterli sayıda sebebe sahipler. Öte yandan daha önce hiç bir zaman zengin ülkelerde yaşayan insanların olası bir iklim felaketini engellemek için küçük fedakarlıklar yapmaları politik olarak bu kadar yakıcı olmamıştı. Bangladeş’te, Bolivya’da, Kuzey Kutbu’nda, bizim iklim kirliliğimiz direk olarak insanların yaşam biçimlerinin yok olmasına sebep oluyor – ve biz bu gerçeğe rağmen bunları yapmaya devam ediyoruz.

Sınırlarımız dışından iklim krizi Todd Stern’in hayal ettiği gibi Dünya’yı tehdit eden bir meteor veya uzaylı istilası gibi görünmüyor. Bunu yerine zenginin fakire karşı yürüttüğü uzun ve sessiz bir savaş görünümünde. Ve bu yüzden, Kopenhag’da ne olacağından bağımsız olarak, fakirler haklı tazminat taleplerini dillendirmeye devam edecekler. “Bu zengin dünyanın yarattığı zararın sorumluluğunu üstlenmesidir” diyor yakın zamanlarda konuya eğilen kurumlardan ActionAid ABD’nin politika analisti Ilana Solomon ve ekliyor: “Bu para iklim değişikliğinden etkilenen fakir topluluklara ait. Bu onların tazminatı.”

Özlemekten yorulmak

2010-11-21T16:29:00.003+02:00

Ceren çok söyler bunu, ben anlamazdım. İnsan koşmaktan yorulur, konuşmaktan yorulur, çalışmaktan yorulur yani anlayacağın sevgili okur/okumaz (ki sen bile okumaktan yorulursun) insan bir yönü olan, vektörel diyelim hadi, faaliyette bulunduğu zaman yorulur. Nereden baksan birşeye yönelik aksiyonda bulunmaktan yorulur. İnsan durmaktan yorulmaz mesela.

Öte yandan durmak gibi bir yönü olmayan o özlemek duygusu. "Özledim seni düştüm yollara" gibi bir faaliyeti de barındırmayan içinde hani. Ahmed Arif hani onun hasretinden prangalar eskitir ya. Onun bile bir faaliyeti var hasretiyle, mücadelesi var. Üşüyorum, kapama gözlerini diyor ya (bir de buraya üstad ekleyeyim tam lavuk bir blog girdisi olsun). Zamana karşı duruyor. Durduğu yerde akıyor anlayacağın.

Ben öyle değilim. Bu Pazar günü - nedense bu hisler de hep Pazarları gelir - özlemekten, o olmayan faaliyetten öyle yoruldum ki. Bitkin düştüm. İnsan yorulur muymuş özlemekten? Halbuki mantıklı gelmiyor, yap(a)madığımız birşeyden ötürü yorulmak. Lakin olunca oluyor işte. Yoruluyor işte insan. Özlemekten yoruldum, kendimi kaybettim. Hükümsüzdür.

Ahmed Arif'le açtık. Atilla İlhan'la kapatalım bu Pazar parantezini.

"Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur
İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur"

Neoliberal güzelleme

2010-10-29T13:41:00.000+03:00

'Yıllarca ülkesinden uzak kalmış genç bir adam, İran'a geri döndüğünde Tahran havaalanından çıkınca evine gitmek için bir taksiye biner. Yarı yolda şoföre, ilk tütüncü de durmasını söyler. 'Tütüncüde ne yapacaksınız beyim?' diye sorar şoför. 'Ne mi yapacağım? Sigara alacağım.' 'Sigara mı? Sigarayı camide satıyorlar.' 'Camide mi? Yahu cami Allah'ın evidir, oraya ibadet etmeye gidilmez mi?' 'Yanlış beyim! İbadet etmek için üniversiteye gidilir.' 'Peki o zaman öğrenim nerede yapılıyor?' 'Öğrenim hapiste yapılıyor, beyim' 'Hapis hırsızların yeri değil mi?' 'Yine yanlış anladın beyim! Hırsızlar hükümete atanıyor.''

(Yaralı Bilinç, Daryush Shagan)

Hispaniola’nın Acı Yanı: Haiti

2010-02-04T21:04:00.002+02:00

Hispaniola’nın Acı Yanı: Haiti
Ethemcan Turhan

12 Ocak 2010 Salı günü saat 16:53’te tarihinin büyük kısmı yıkıntılar ve yenilgilerle geçmiş bir ülke olan Haiti’yi vuran Richter ölçeğiyle 7.0 büyüklüğündeki deprem dünyanın ilgisini hızla çekti. Depremin ilk bilançosu gelişmiş ülkelerde yaşayan insanların hayal bile edemeyeceği rakamlar içeriyordu. Başkanlık sarayı yıkılan ve başkent Port-au-Prince’teki havalimanından deprem sonrası ülkesini koordine etmeye çalışan devlet başkanı Rene Preval’in depremin hemen ertesinde belirttiği 100.000’ler seviyelerinde tahmin edilen ölü sayısı ve milyonları aşan sevdiklerini kaybetmiş, yaralı, evsiz ve dahası aç ve susuz kalan insan. Haiti’nin nüfusu 2008 tahminlerine göre 9.7 milyon, depremden 3 gün sonra dünya basınına düşen rakamlar ise ölümlerin 200.000’lere ulaşabileceği yönündeydi. Batı yarıkürenin ikinci cumhuriyeti ve bağımsızlığını (büyük bir bedel ödeyerek) kazanan ilk siyahi devleti olan Haiti’nin nüfusunun %40’ı 15 yaşın altında ve aç. Bu ülkeyi böylesine derinden vuran doğal felaketin boyutlarını anlayabilmek için ise daha derine, öncesine, sonrasına ve nedenlerine bakmakta fayda var.

Bu çizgi Haiti ile Dominik Cumhuriyetinin sınır çizgisi. Orman alanlarından anlaşılabileceği üzere sol taraf Haiti, sağ taraf Dominik Cumhuriyeti. Haiti'nin toplam yüzölçümünün sadece %2'sinin orman alanı olarak kalmasının en büyük nedenleri kolonyal şeker kamışı ekimleri ve odun kömürü için gerçekleşen ağaç kesimleri.

Haiti, tarihsel çekişmelerine rağmen Dominik Cumhuriyeti ile sadece Karayipler’de Küba’nın güneydoğusundaki Hispaniola adasını değil, aynı zamanda bir azgelişmişlik tarihini de paylaşıyor. 1492’de Kolomb tarafından yerel halkı kılıç ve Avrupaya özgü hastalıklardan geçirilerek İspanya’ya bağlanan Hispaniola adası daha sonra Fransız kolonyalistlerin gelişiyle bu iki Avrupa ülkesinin Karayiplerdeki şeker kamışı tarımı kavgasının meydanı halini aldı. 1697’de güç paylaşımı yapıldığında Fransızlar adanın yüzü Küba’ya bakan, şeker ve kahve tarımı açısından zengin batı tarafını, İspanyollar ise doğu tarafını ellerinde tuttular. 1795’te ise zayıflayan İspanyol Krallığı adayı tamamiyle Fransızlara bıraktı. Bağımsızlık sonrası Haiti adını alan Hispaniola’nın batı yakasının tarihi bundan sonra yerini 20. yüzyılda ABD işgalleri, ABD destekli diktatörler ve darbelere bıraktı. Ama bütün bunlar Haiti’nin bu deprem felaketi sonrası yaşadığı çöküntünün boyutlarının neden bu kadar büyük olduğunu anlamak için sadece bir alt metin.

Yıllık yaklaşık %2.5’luk nüfus büyümesi, %53’lük okur-yazarlık oranı ve %2.2’lik AIDS oranı ile günde bir doların altında yaşayanları nüfusun %54’ünü oluşturduğu bu Karayip ülkesinin tarihi, aynı zamanda bir sömürü ve ihmal tarihi. Haitililer, Fransızlara karşı Afrikalı kölelerin verdiği bağımsızlık savaşı sonrasında, kendilerini sömüren Fransızları ancak tazminat ödeyerek (ki bu tazminatın boyutu kölelerin iş gücüyle beraber günümüz rakamlarıyla 21 milyar dolar civarında) ve dış borç batağına saplanarak ülkelerinden gönderebildiler. 2008’de gelen 4 kasırganın yıkıntısını, 2006’da ABD ve Fransa tarafından sürgüne gönderilen devrik devlet başkanı Aristide’nin şokunu atlatamadan şimdi bu depremin sarsıntısıyla bir de Naomi Klein’in tabiriyle “Şok Doktrini” riski altındalar.

Hispaniola’nın iki devleti, Haiti ve Dominik Cumhuriyeti, Jared Diamond’ın “Çöküş: Medeniyetler Nasıl Ayakta Kalır Veya Yıkılır?” kitabında (Timaş Yayınları, 2006) belirttiği üzere ilk kolonyalistlerinin nazarını üzerilerinden kolay kolay atamadılar. Diamond’a göre tembel ve fazla indirgemeci Avrupalı zihniyetinde Dominik Cumhuriyeti İspanyolca konuşan, daha beyaz, kısmen Avrupalı ve Avrupalı göçüne açık bir toplumken, Haiti yabancılara düşman eski kölelerden oluşan ve Kreole konuşan bir Afrika toplumuydu. Bu durum adanın bir kısmının Avrupa ve ABD’den akan sermaye ile ihraca yönelik ürünler (kakao, kahve, tütün, şeker kamışı vb.) ile uluslararası ticarete açılmasını sağlarken ironik bir şekilde bu “açılımın yansıması” adanın diğer yarısının azgelişmişliğinin en önemli nedeni olacaktı.

Her iki ülkenin de ABD’den 1920’lerin sonu 1930’ların başında bağımsızlıklarını geri almalarıyla geri dönülmeyecek bir süreç işte böyle başladı. Bağımsızlıkların hemen ardından her ikisi de kanlı diktatörlükler gören Hispaniola ülkelerinden Haiti’nin durumu ise yukarıda bahsettiğim şeker kamışı ve yakacak yüzünden geri dönüşü olmayan bir yola girdi. İnsani kalkınma endeksinde yeri Afrika dışındaki en düşük ülke olan Haiti’nin (182 ülke arasında 149. sırada) coğrafyasının ve dağınık doğal kaynak yapısının etkisi bunda büyük. Hispaniola’ya yağmur getiren rüzgarlar ve bu yağmurların akarsulara dönüşüp tarımsal üretime katkıda bulunabileceği geniş düzlükler adanın doğusunda daha yaygın olarak bulunmaktadır. Buna karşıt olarak Haiti egemenliğindeki adanın batı kısmı dağlık coğrafyası ve küçük, bölünmüş tarım alanlarıyla örülüdür. Tarihin cilvesi o ki Haiti, Dominik Cumhuriyetinden daha önce şeker kamışı tarımı yoluyla hızlı bir kalkınma hamlesine girişip, daha iyi refah standardlarına kavuşmuştu. Öte yandan bu refah Haiti’nin orman alanlarının pahasına oldu.

Önceleri adaya Afrikalı köleleri getiren gemiler pahada ağır ağaçlarla Avrupa’ya dönerken ve ormansızlaştırma politikası şeker kamışı ekimiyle başabaş giderken, 20. yüzyılda yakacak ve elektrik enerjisi kaynağı planlaması yapılmayan Haiti’nin artan nüfusu odun kömürü yoluyla ormansızlaşmayı hızlandırırken, Dominik Cumhuriyeti adanın batısının %28’ini orman alanı olarak koruyacak şekilde ormansızlaşmayı engelleyecek politikalar izledi. Bunun sonucu olarak Haiti geriye kalan yaklaşık %2’lik orman alanıyla politikleşmiş bir ekolojik felaketinin halkı yoksulluk batağına ve bunu müteakip dış borç batağına sürüklediği üçüncü dünyanın simgelerinden biri oldu.

Ormansızlaşma sonucu her hafif yağmurda bile sel, çamur ve toprak kaymalarıyla başetmek zorunda kalan Haiti halkı, 2004’te 3000 kişinin öldüğü Jeanne fırtınasından sonra 2008’te tamı tamına 4 büyük fırtınayla başetmek zorunda kaldı. Üstelik bu fırtınalar sonucu oluşan doğal felaketlere 100.000 kişinin evini, 800 kişinin hayatını ve ülkenin yetersiz tarım üretiminin %60’ını da feda ederek. Dış borç batağındaki Haiti’nin yolsuzluk, ormansızlaşma, doğal afetler açısından kırılganlık, yüksek salgın hastalık bulaşma riski ve açlık problemleri tesadüfi değil. Richard Kim’in The Nation’daki 15 Ocak tarihli yazısında açıkladığı gibi bu süreçlerin ardında ABD ve Fransa gibi güçlerin yanısıra IMF ve Dünya Bankası’nın rolü yadsınamaz. Yoksa hali hazırda kendisine 165 milyon dolar borcu olan bir ülkeye IMF’nin hemen deprem sonrasında 100 milyon dolar “borç” daha vermesini nasıl açıklayabiliriz ki? Dahası deprem sonrası ayyuka çıkan kıtlık ortamının oluşmasında bu büyük güçlerinde parmağı var. 2008 tarihli bir Jubilee South raporu, Haiti’de tüketilen her 4 kaptan 3’ünün Amerika’dan direk gıda yardımı olarak geldiğini ve bu durum ışığında ülkede kendisini sürdürebilecek bir tarım sistemi oluşamadığından dem vuruyordu. Üstüne üstlük ülkeye uluslararası kalkınma yardımı olarak giren paralar da ABD’deki tarım sektörüne geri dönmüş oluyor böylelikle. Bu bağlamda Dünya Gıda Programından Jerry Emmanuel “Alışık olunmadığı bir şekilde burada her gün 200 uçak inip kalkıyor. Bunların çoğu ABD ordusunun. Onların önceliği güvenlik. Bizim önceliğimiz ise insanları beslemek” diye yakınırken ABD’nin adaya güvenlik ve yardım adına yerleştirmeyi kararlaştırdığı 10.000 askerin de ne anlama geldiğini anlamakta zorlanmıyoruz.

Uzun lafın kısası deprem gibi önlenemeyecek ancak etkisi azaltılabilecek bir doğal afet, önlenebilecek doğal afetler ve kontrolsüz dış ticaret ile biraraya gelmiş ekolojik çöküşün şeytani ortaklığı bizleri “görünen köy kılavuz istemez” dercesine dertli bırakıyor. Haiti’nin %54’ü temiz suya erişimi olmayan, %70’inin sağlık sistemine erişimi olmayan ve %75’i birincil enerji için ülkenin kuş kadar kalan ormanlarından gelecek odun kömürüne muhtaç halkı için depremden önce de felaket geliyorum demişti. Buna kulaklarımızı tıkayıp, şimdi bulldozerlerle taşınan cesetleri gördükçe vicdanımızın ayaklanmasını bu nedenle mantıkla bastırmalı ve tekrar düşünmeliyiz: “Evet, Haiti’ye acil olarak hayat kurtarıcı yardım şart, peki ya sonrası?”.

Boşver gitsin

2009-12-25T23:59:00.003+02:00

"As winter fall down on London town,
I feel the walls closing in,
The silver sky is turning us, to stone,
We hide beneath the ground,
Feeling so broken and,
Cannot tell the day and night,
Apart.

Well I think,
But I'm not sure,
I don't know how,
It is, we came to be here,
Doesn't it seem strange,
I mean, could it be it's not really happening now"

Biraz çakırkeyf bir akşam vakti, Yoav'dan Angel and the Animal çalarsa, ardına bakma. Yürü, git gidebildiğin yere. Buruk bir gülümseme yayılsın yüzüne. Boşver gitsin.

555 K

2009-11-23T00:49:00.004+02:00

"Biz şimdi alçak sesle konuşuyoruz ya
Sessizce birleşip sessizce ayrılıyoruz ya
Anamız çay demliyor ya güzel günlere
Sevgilimizse çiçekler koyuyor ya bardağa
Sabahları işimize gidiyoruz ya sessiz sedasız
Bu, böyle gidecek demek değil bu işler
Biz şimdi yanyana geliyor ve çoğalıyoruz
Ama bir ağızdan tutturduğumuz gün hürlüğün havasını
İşte o gün sizi Tanrılar bile kurtaramaz."

Vakti gelmişti diye... Cemal Süreya.

Başlıksız bir.

2009-10-31T23:13:00.004+02:00

Bugün burası soğuk. Biraz yağmurdan, biraz duygulardan, belki biraz da rüzgardan. Havanın erken karardığı bu sonbahar akşamüstleri, hele bir de yağmur yağıyorsa, yorgunsan, eve dönüyorsan, trafik sıkışıksa bir şarkı çalar.

En beklemediğin anda, en beklemediğin yerinden vurur seni. Oracıkta, asfaltın üstüne düşen yağmur damlalarıyla birlikte sereserpe yüzüstü düşer kalırsın. Ne yağmur, ne trafik, ne soğuk kalır orada. Bir sen, bir de o şarkı kalır. Hoparlörün bas'ı bozuk sağ tarafından derinden gelen bir şarkı.

Kaldığın yerde şarkı döner, zaman durur, gece ıpıslak kalakalır. Gidememişsindir ya şarkının adı bile sana hitaben başlıksızdır. Özlediğinin olduğu yerden çalar şarkı. Sen hala uzanıyorsundur asfaltta, ıslak ve en şaşkın halinle. Tüm suçlarından kurtulmuş yürüdüğün o gece, onu kollarında tutmanın en doğrusu olduğundan başka aklında hiçbirşeyle.

Bu sonbahar günü. Bugün. Radyoda bir şarkı çaldı. Sizin de gecenizi değiştirsin diye.

"Walked away released from all my crimes, but I could never hide what I kept inside"

Burmese Women

2009-08-24T18:00:00.003+03:00

"I asked a Burmese, why women, after centuries of following their men, now walk ahead. He said there were many unexploded land mines since the war." Robert Mueller

İtirafımdır

2009-07-25T22:35:00.002+03:00

"23 Nisan'da polis tarafından dipçikle dövülen çocuk, olayın üzerinden üç aydan fazla bir süre geçmesine rağmen konuşmakta güçlük çekiyor." haberine

"Polise askere taş atarken konuşma güçlüğü çekmiyor ama..." "1984'ten beri konuşma güçlüğü çekmiyor ama soysuzların soyu tükenmedi" diye yorum yazan insanlarla - ki ne acıdır ki bazılarının okul arkadaşlarım olduğunu gördüm - aynı ülkeyi paylaşmaktan tiksiniyorum.

Isterim ki

2009-07-14T20:37:00.003+03:00

Ben de isterim ki bu blog'da indie rock, post-rock ve bilakis Kanada'nın Yukarıottawahisarcıklı köyünden antin kuntin ağlamaklı müzik dinleyip, flickr'da lomo fotoğraflarını fransızca üstyazıyla sunan bloglar gibi olsun. Ama şartlarımız müsait değil Anadolu çocuğuyuz.

Sacre coeur, aman da halimem pişir balıkları.

ps. Lomom yok ya ondan kıskanıyorum hep.

Yalnız Bir Opera'dan

2009-07-06T03:08:00.002+03:00

Gecenin ikisinde Sigur Ros - Untitled #1 çalarken, okunası.

"Gün gelir bir gün
Başka bir mevsim, başka bir takvim, başka bir ilişkide
O eski ağrı
Ansızın geri teper.
Dilerim geri teper.
Yoksa gerçekten bitmişsinizdir."

Murathan Mungan - Yalnız Bir Opera

Yalancıktan Onur Haftası

2009-06-30T13:23:00.006+03:00

Türkiye medyası ikiyüzlüdür, hem de fena halde. Başka yerde olduğu zaman öper başına koyar, bizde olunca sus pus kalır anaakım ahlak anlayışından, tirajlardan, başka bir yığın ıvır zıvırdan bahsederek konuyu geçiştirir. Geçtiğimiz pazar günü Dünyanın ve Avrupa'nın pek çok yerinde olduğu gibi Eşcinsel Onur Haftası, İstanbul'da da kutlandı. Toplumsal cinsiyetler arası her türlü eşitlik için, ayrımcılık, nefret cinayetleri ve cinsel yönelim nedeniyle işsiz kalma, hor görülme, aşağılanmaya karşı bundan 40 yıl önce Stonewall'da başlayan hareket, son 15 yıldır Türkiye'de de büyüyerek sesini çıkarmaya devam ediyor.

Zeki Müren'leri Bülent Ersoy'ları baştacı yapan bu millet onları kimliklerinden sıyırıp yapma kaypaklığını nasıl gösterdiyse, bugün İstanbul'da yürüyen binlerce kişi için de aynı şeyi yapıyor. Örneğin büyük bir heyecanla "Dünya'dan eşcinsel yürüyüşü etkinlikleri: Eşcinsellerin geleneksel "Gay Pride" yürüyüşü, Paris, Berlin, Bulgaristan, Norveç ve Şili’de renkli gösterilere sahne oldu" diye haber geçen ve yarı-pornografik günlük foto galerine bu ülkelerdeki onur haftası etkinliklerinden 40 fotoğraf koyan Milliyet'in İstanbul Onur Haftası'na dair haberindeki en önemli nokta Hande Yener'in etkinliğe sevgilisi Kadir Doğulu'yla gelmesi. Ne talepleri, ne sloganları ne de bu onur haftasının tarihine dair tek bir kelime yok. Hürriyet'de aynı haberi belli ki Doğan Haber Ajansından çekip, yine biraz oynayarak servise koymuş.

Sayın medya kurumları, eşcinsel onur haftası etkinlikleri sadece öpüşen lezbiyen kızlar, jartiyer giyen makyajlı erkekler fotoğraflarından ibaret değildir. Bir hak arama, ses duyurma, homofobik/transfobik cinayetleri engelleme, nefret söylemine bir son verme çağrısıdır. Eğer gerçekten günü geçiştirmek değil de gerçeği yansıtma peşindeyseniz, olayı tüm gerçekleriyle verin yahut sadece Berlin'deki, Oslo'daki, Londra'daki çılgın partilerden fotoğraflar yayınlama ikiyüzlülüğe bir son verin.

Bianet'in Istanbul Onur Haftası haberi burada.
Barcelona Onur Haftası etkinliklerinden de bir kaç fotoğraf burada.

Reeperbahn

2009-06-27T18:56:00.004+03:00

Söylenti odur ki, Mick Jagger, Tom Waits için: "Boğazından çıkacak zift ile Amerika'nın tüm otoyolları asfaltlanır." demiş. Tom Waits büyük adam, geç keşfetmiş olmama yanıyorum ama geç olsun güç olmasın demişler. 2002 tarihli Alice albümünden Reeperbahn'ı Reeperbahn'a gittikten sonra dinlemem işin ayrı bir boyutu, biz ki hep geç kalanlardan olduk höşmer.

O derinden gelen sesiyle, duruşu, vuruşu ve karizmasıyla Tom Waits'i sıcaktan bunaldığınız bir yaz öğleden sonrasında, hafif rüzgar eserken bir fincan koyu kahveyle yahut limonlu buzlu çayla dinleyin. İyi gelir bünyeye.

I say Lisbon

2009-06-17T12:40:00.001+03:00

Ben onun olcusunu yerine getirdim

2009-06-12T16:52:00.003+03:00

Evet, birinci vazifen Türk gençligi, herbiçeyi dili, ilimi, bilimi bi kenara koyup, bir koyup üç sayan magazin efendilerin gibi Dünya Playstation liginde ülkeni (hani feysbuk'ta girdiğin vatan millet gruplarında tanımlanan ülken var ya, Türkiye orası) muasır medeniyetlerin Playstation, Xbox ve bilimum aptal kutusu seviyesine getirmen, GuitarHero'da rekor kırman, CounterStrike'ta Yunan gafillerin eline 3'ün birini vermen ve SingStar'da Eurovision'u kazanacak derecede harika karaoke'ler yapmandır.

Türkiye gibi asgari ücretin net 527 YTL, işsizlik oranının tarım dışı sektörlerde %19'a vurduğu, nefret suçlarının günlük haber olduğu, canice öldürülen kızın ailesine "kızlarına da sahip çıksalarmış" diyen Emniyet Müdürlerinin Osmaniye Valisi yapıldığı bir ülkede; ben bundan daha iyi bir çıkış yolu göremiyorum.

Görene helal olsun, aşk olsun. Delirttiniz lan beni!

ACUN'UN İNTİKAMI ACI OLDU
HABERTÜRK'te Saba Tümer'in programına konuk olan Galatasaray'ın yıldız oyuncusu Arda Turan, Playstation'da Acun Ilıcalı'yı kendisine rakip olarak görmediğini söylemişti. Bu sözleri duyunca çok sinirlenen Acun Ilıcalı, ünlü futbolcuyu düelloya davet etti ve intikamını çok acı bir şekilde aldı. Kendi ofisinde düzenledikleri Playstation kapışmasında Arda'yı çok kötü yenen Acun, bu mutluluğunu yine Saba Tümer'in programında milyonlarla paylaştı. İşte Acun Ilıcalı'dan bir intikam öyküsü "Ben o akşam onu duyduğum zaman inanmak istemedim önce. Bana telefonlar geldi, dedilerki; Arda Playstaion'da acayip iddialı, seni kaale bile almadı, o bana rakip falan olmaz dediler. Dememiştir diyorum bir telefon daha geliyor, sonra tabii hemen dvdsini istedim, sonra maalesef o talihsiz görüntüleri seyretmek zorunda kaldım. Benim biricik kardeşim Arda, kalkmış hem de senin gibi çok seyredilen bir programda beni rencide edici ifadeler kullanmış Playstation konusunda. Açık söyleyeyim, ben dünyanın, Türkiye'nin en iyisiyim iddiasında değilim ama böyle bir ifade açıkcası biraz fazla oldu. Hemen Arda'yı aradım, sen neredesin dedim, abi Florya tarafındayım dedi. Bir yer kararlaştıralım, bakalım bu konuda rakip olabiliyor muyum sana dedim. Tabii dedi, saat 12'de bizim ofiste sözleştik. Dakik çocuktur, 12'yi çeyrek geçe falan geldi. Maça başladık, Ekrem Okumuş var, çok yakın bir arkadaşımız, onu şahit olarak getirdim. Anlaşma yaptık, dedikki; 3 maç kazanan galip olsun. İlk maçı 3-2 yendim. 2. maçta söylemesi ayıptır, 6 tane attım, 6-4 bitti. Orada biraz üzüldüm de sonuçta genç bir kardeşimiz. 3. maçı 90+1'de bir gol atıp 2-1 kazandı. Sonuncu maçta da 3-0 bitti. Son 10 dakika boynu bükük, bu gece oynayamıyorum falan diyor. Arda'cım dedim, burada yenmek yenilmek önemli değil dedim, bir rezil oldun, Ekrem burada anlatacak herkese. Benim de ağzım çok laf tutmaz açıkcası böyle konularda. Senin de herkese anlatmayacağını düşünerek sana anlatıyorum bunu. bu çocuğun şöyle bir problemi var; halüsinasyonlar görüyor, onları paylaşıyor insanlarla. Bundan sonra hayata bakış açısı değişecektir. En azından insanları rencide etmemesi gerektiğini öğrenecektir. Ben onun ölçüsünü yerine getirdim."

Orada olamadigima yandigim ortamlar serisi - I

2009-05-06T01:54:00.002+03:00

#60.9 - 60.10 - Zach Condon feat. Kocani Orkestar - Sunday
by lablogotheque

Efendim, 30.07.2007'de orada olamamaktan ötürü içten içe yanmak suretiyle bu seriyi de gösterime açıyorum. Aman sabahlar olmasın!

Efendim biber sensin bi kere...

2009-05-05T03:29:00.002+03:00

mas kara'dan biber geliyor efenim, eller havaya.

Ellere sağlık.

Not: Baska bi blog'da gördüm dayanamadım, bunu paylaşmiycaz da neyi paylaşcaz allaasen?

Notes to an absent lover

2009-05-03T18:11:00.003+03:00

Bu aralar ruh halimi en güzel açıklayan albüm bu sanırsam. Barzin'ı last.fm'den keşfettim, sakin öğleden sonraları için koca bir fincan kahve, biraz akşamdan kalmalık, biraz Pazar esintisi ve canınızın hiç yapmak istemediği bir yığın işle birlikte alınınca tam etkisini gösteren tipten bir müzik. Sonra bir sayfa açtım, yanlış bir kitaptan, dedi ki:

"Baktık ki olacak gibi değil
Kaptık şapkamızı dışarı çıktık
Ama gel ki kazın ayağı öyle değil
Baktık ki değişen bir şey yok ortalıkta
İki kişi bezik oynuyordu veya tavla
Birinin zavallı olduğunu gördük
O zavallı kadınları bilirsiniz
Sevildimi pekala sevilebilen
Geceyken yağmurluyken hava
İyice inceltip ufak yüzlerini
Birebir gelirler yağmura karanlığa
O eski kadınlar o zavallı"

Özledim, hepsi bu kadar.

Haftanın fantastik olayları

2009-04-25T17:33:00.007+03:00

Eskiden haftaların birer birer geçtiğini Pazar günleri idrak ederdim, artık cumartesileri farkına varır oldum bu "ulan bi hafta daha devrildi" hissiyatının. Havanın son 2 gündür cillop gibi olup bugün Cumartesi Cumartesi kapamasıyla ilgili de olabilir tabi, bilemiycem.

Velhasıl, yoğun bir hafta oldu, önce Salı günü aksam ders cıkışı sınıfımızın Portekizlisi (her eve lazım) Rui ile beraber onun Barrio Gotico'ya nazır fakirhanesinde yemek yaptık oradan da nedense daha önce bi kaç kere karşıma çıkmış olmalarına rağmen atladığım Terrakota'nın Apolo'daki konserine gittik. Terrakota, dünyanın yüzü gibi bi grup, ama hani böyle sürdürülebilir kalkınma yahut iklim değişikliği yayınlarında gördüğünüz o sahte sümüklü ama gülen afrikalı pis çocuk yapaylığında değil daha çok o fotoğrafı çekmeye çalışan beyaz adamın kıçına pandik atıp kaçan çocuğun müziği gibi yaptıkları. 2 saat boyunce durmadan dans, durmadan coşku ve akabinde sahneden apartılmış bir ufak dümbelek ile ortamdan ayrıldık.

Perşembe gününün büyük olayı ise "bahar geldi hoş geldi" vesilesiyle L'Hospitalet'deki Ojos de Brujo konsertiydi. Konserin bi güzel yanıda sınıfta bir türlü gerçekleşemeyen sosyalleşme ortamına katkıda bulunmasıydı. Meksikalı çocuğun bizim arkadaşın arkadaşı olan Alman kızla "bilakis tensel" sosyalleşme çabaları içinde olduğundan bahsetmeyeceğim buna ek olarak. Ojos de Brujo'dan önce çıkan ve benzer flamenko-rumba-ska gazını kitleye veren D Callaos'tan da bahsetmeden geçmeyelim. Efendim, bunu müteakiben Ojos de Brujo tam gaz yeni albümleri Aocana ile sahne aldılar, yaklaşık 1,5 saat sonra kan/alkol oranımız düzenli biçimde düşmekte olduğundan ve son metroyu kaçırmamak için (zira nitbus'la dönenlerin 20 dk'lik yolu 1 saatte gittiği rivayet edilir) metroya akın ettik, eğlenceyi kaçırdıgımıza yanarak. Fakat ne hacet! Asıl eğlence metrodaymış!

Barcelona, büyükşehir malum. Her bi yeri demir ağlarla örülmüş 10. Yıl Marşı gibi de (yani benzetme gibi olmasın da tabi haşaa) bi metro sistemi var lakin hafta içi gece 12 ile sabah 5 arası "nanay canım" diyorlar. Biz metro istasyonuna vardığımızda saat 23:45 idi ve hesaplarımıza göre hala en azından 2 metro daha gelmeliydi. Yalnız kalabalığı gören güvenlikçiler, metronun kapandığını, trene sığılmayacağını iddia ederek bizim turnikelerden girmemizi engellediler. Bu arada 5 güvenlikçi köpekleriyle hazır bekliyor atlamaya çalışanları yaka paça yakalıyordu. Bir taraftanda arkadan büyük bir bindirme olunca biraz devrimci ruh kaçınılmaz oldu "ulaşım hakkımız engellenemez" ayağına önce bağırmalar çağırmalar sonra üniformalı güvenlikçilerin şaşkın bakışları altında yüzlerce kişinin turnikelerın üstünden atlayarak metroya kaçak olarak göz göre göre giriş yapması şeklinde gelişti olaylar. Tabi verilen yüzeysel devrimci dayanışmanın hediyesi metro istasyonunda kimseyi siklemeden sigara/alkol tüketen gençlerde görüldü. Bu arada telefon/telsiz trafiğinden ötürü Barcelona metro yönetimi de ek sefer koymak durumunda kaldı istasyonu basan gençleri taşımaktan başka çare kalmayınca.

Yani anlayacağınız ertesi günkü sunumu önceden hazırlamamış olsaydım nanay vaziyetteydim ama neyseki sunum da gayet şükela oldu haftanın konsertleri de. Bu minvalde hepinizi Bergamalı Hopdediks gibicesine kucaklarım. Hastasiyem pre.

Allah yalancı haberle siyanürlü madenciliği haklı çıkaran kapitalizmin de bin türlü belasını versin velhasıl.

Dursun zaman diyorsun ya

2009-04-19T19:03:00.002+03:00

Böyle bir anda, ışıklar kararırken bir şarkı çalacak, saatler, takvimler, ajandalar kaybolacak, zamansız bir anda kalacaksın. O köşede işte hayatın yahut sen o köşenin içindesin.

Ahmet Hamdi Tanpınar'in Boğaza nazır mezar taşında yazdığı gibi hayat:

Ne içindeyim zamanın,
Ne de büsbütün dışında;
Yekpare, geniş bir anın
Parçalanmaz akışında.

Bulutlu pazarlar. Nasıl olsa dünya photoshopla düzeltilemeyecek kadar çirkin.

Hoşgeldin ya şehr-i sansür

2009-04-12T16:01:00.002+03:00

Önce haberi okuyalım:

"Atatürkçü Düşünce Derneği, Google’da “Kemalizmin karın ağrısı” yazılarak ulaşılan sitede, Atatürk’e ağır hakaretler içeren ifadelerin yer aldığı gerekçesiyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı Basın Suçları Bürosu’na suç duyurusunda bulundu. Arama motoru yöneticilerinin cezalandırılması ve Google’ın Türkiye’de erişime kapatılması istenen dilekçede, “Kemalizmin karın ağrısı” yazılarak ulaşılabilen sites.google.com/site/kemalizminkarinagrisi sitesindeki ana başlıklarda, Türkiye’nin kurucusu Atatürk’e kişilik hakları dahil, her alanda hakaret edildiği kaydedildi. Söz konusu yayınların kimler tarafından siteye konulduğunun tespit edilemediği belirtilen dilekçede, “Ancak sayfanın sonuna sitenin google tarafından desteklendiği yazılmıştır. Atatürk’ü Koruma Kanunu başta olmak üzere, TCK ve ilgili maddelere aykırı olarak yayın yapan sitenin sorumlularının tespit edilerek, cezalandırılması ve bu sitenin de acilen yayınlarının durdurulması ve kapatılmasını talep ediyoruz” denildi. Paylaşım sitesi “youtube”a erişim de, Atatürk’e hakaret içeren görüntüler bulunduğu gerekçesiyle süresiz olarak yasaklanmıştı. Ankara Basın Savcılığı, Atatürk’e hakaret içeren görüntülerin sadece Türkiye veri tabanında kaldırıldığı gerekçesiyle erişime izin vermemişti."

Şimdi biraz hafıza çalışması efendiler, siz bundan pek de uzun bir süre önce değil ellerinde "Ordu Göreve" diye yürüyenler, alenen darbe çığırtkanlığı yapanlar değil misiniz?

Siz bu ülkede laiklik-cumhuriyetçilik ayağına ceplerini silahlarla, kurşunlarla avuçlarını kanla dolduranlarla kol kola değil misiniz?

Bundan sonra çıkıp cumhuriyeti din, Atatürk'ü peygamber ilan edip, bu ülkede zaten kıt olan demokrasiyi "sınırlandırmak" suç değildir de internette gördüğünüz türlü rasyonel-saçma bilgi/yorum kırıntısı mı suçtur efendiler! Utanın biraz, bu ülkenin insanları sizinle ampül zihniyeti arasında ezilmek zorunda mıdır? Utanmıyorsunuz hadi anladık, bari kendinize sol demeyin, komik kaçıyor. Can Baba'yı dinleyin, kendinize gelin.

Ben bugün...

2009-04-11T16:24:00.003+03:00

Ben bugün mercimek yaptım. Evet, bunca aradan sonra bloga yaza yaza bunu mu yazdın diyenler için tekrarlarsak "Ben bugün, Binnur's Turkish Cookbook adlı siteye baka baka mercimek yaptım."

Velhasıl, son bir hafta burada Gamzem'in gelişi şerefine 21 pare top atışıyla başlayıp, yaşandı bitti saygısızca. Bu minvalde, her akşam türlü şişenin dibi görülüp sabahları baş ve mide ağrısıyla uyanıldı, çok gezildi, çok eğlenildi, "Böyle muhabbete de hasret kaldık be" denildi.

Daha ne olsun, Barcelona tam iki haftadır yağmur ve soğuk günler altındayken bundan iyisi can sağlığı.

Ne de güzel geldin Gamsem, ne de güzel mercimek.

O Saya

2009-03-13T14:30:00.001+02:00

They can't touch me
We break off
Run so fast they can't even catch me
Been that gypsy
Touch me I'll show you tricks with my zig-zag quickly
Pick up the packs on my journey
Dogs run, they start to follow me
Have my luck, some days they suck
When you live for the buck
We get for the family

One day I wanna be a star
So I get to hang in a bar
I'll go to Vegas with the playas
Just to forget my scars.

Wristcutters

2009-01-21T17:55:00.003+02:00

"Belki de bu dünya başka bir gezegenin cehennemidir." - Aldous Huxley

Gamzem dedi ki: " İzle bu filmi biz çok sevdik." İsmi bi garip, cismi bi garip dedim "tam bana göre". Dün akşam hasıl oldu da izledik, ne de güzel etmişiz. Malumunuz kısa bir süreliğine gönüllü gurbet köşemdeyim, bir taraftan da 2 gün boyunca yeni ev, yeni heyecan diyerek kapı, pencere, dolap, masa imalatı, sökme, bölme, montaj işine bir marangoz edasıyla et attım. Bunların yanısıra sevgili okulumun vakfının bana verdiği proje parası kontratına dün itibariyle Brezilya'dan transfer olmuş genç yıldız futbolcu bakışı çakarak imza atmışım, daha kim tutar beni!

Neyse, asıl konum bu film işte: Wristcutters-A Love Story. Aslına bakarsanız birden fazla love story ama biraz tersten. Tam da konuyu punduna getirip, "eki eki eki" diye gülerken birden "aşk bu be höşmerim" dedirtecek cinsten. Tom Waits ve Gogol Bordello süprizi de cabası.

Filmi izledikten sonra yatağa uzandım, içeride banyodan su sesi geliyordu, yağmur da vardı hafiften, Balmorhea koydum elektronik teybe, "And I Can Hear The Soft Morning Rustling (As If Snow Were Sliding Down The Mountains)" çaldı. Uzunca bir an, dünyanın en mutlu adamlarından biri olduğuma inandım. Şimdi bu güneşli öğleden sonrada, balkon kapısını sonuna kadar açıp taşınmaya hazır olduğum bu odada bu hissi pekiştirecek bir gülümsemeyle oturuyorum.

Haftanın sözü

2008-12-21T12:45:00.002+02:00

“İslamiyette ayakta işemek doğru değildir. Bir hadiste, peygamberimiz sidikten kaçınılmasını emretmiştir. Kabir azabının çoğunun bundan kaynaklanacağını ifade etmiştir. Çünkü, sıçrama, insanın elbisesine geri gelme ihtimali ayakta yapıldığı zaman daha fazladır. Ayrıca, oturarak işenirse idrar torbası tamamen boşalır. Ayakta yapılırsa, idrarın bir bölümü içeride kalır, ileride hastalıklara yol açar. Bu bilimsel olarak da kanıtlanmıştır. Caminin tuvaletindeki küçük aptes bozma yerlerinin kırılması, İslama göre hiç hoş değil. İslam dinini yeni yeni öğrenmeye, oradan buradan duyduklarıyla amel etmeye çalışan heyecanlı gençlerimizden bazılarının yaptığını düşünebiliriz.”

Balıkesir Müftüsü Necdet Çetin, 21. yüzyıl, Türkiye.

Yola düş

2008-12-11T22:39:00.005+02:00

Olur ya bazen, yola çıkacaksındır, saatler vardır, gittiğin yer yabancıdır herşeyiyle sana, herşeyiyle soğuk, herşeyiyle çekici. Öyle zamanlarda, odanda, hep gözüne takılan o çanta ortadadır, boştur. Saatler içinde çanta; yol ile, yolcu ile, hatıraların, beklediklerin, göreceklerin, kaçıracakların, geride bırakacakların ve seninle gelecekler ile dolacak.

Kaçışı yok, düşeceksin yola. Boşuna değil "yolu" "düşmek" ile bir kullanmamız. Düşeceksin ki hayatlar göresin. Dahası kendini bir koca boy aynasında daha iyi göresin diye, düşeceksin dünyaya.

Tam da bunu anladığın anda bir şarkı çalacak, aklını alıp götüren yollara. Gideceğin şehrin üzerine buz gibi havada bir güneş doğacak. Yola çıkılacak kardeşim, ötesi yok, herşeyi geride bırakmak için yola çıkılacak.
*Fotoğraf buradan: http://mrtoody.deviantart.com

Sol yumruklar havaya haftası - II

2008-12-06T18:25:00.003+02:00

Ankara Üniversitesi Cebeci Kampüsü'nde Rektörlüğün ihaleyi verdiği taşeron şirketin yemekhane işçilerini işten çıkarması üzerine 25 Kasım'dan bu yana ucuz/kaliteli yemek ve emeğin hakkının ödenmesini talep eden öğrencilerle işlerinden olan yemekhane çalışanları, işten çıkarmalara karşı yemekhaneyi işgaldeydi. Rektörlüğün talimatıyla dün sabah 05:30'da yemekhaneye baskın düzenleyen polis, 45 kadar öğrenci/yemekhane çalışanını gözaltına aldı. Gözaltına alınanlar akşam saatlerinde serbest bırakıldı. Örgütlenme hakkı gibi bir anayasal hak karşısında krizin faturası öğrencilere ve çalışanlara çıkarıldı. Türkiye'nin bugün her zamankinden daha fazla otoriter/militarist/tek tipçi olmayan adil, insan haklarından yana, tüm Türkiye halkının refahı için çalışacak, soldaki mayoz-mitoz bölünmeye bir son verecek açık görüşlü bir sol alternatife ihtiyacı var.

Sol yumruklar havaya haftası - I

2008-12-05T23:07:00.002+02:00

Hebron, Kudüs'ün 30 km kadar güneyinde bir şehir. 1967'den beri İsrail işgali altında. An itibariyle şehir merkezinde 500 kadar ultra-ortodoks Yahudi yerleşimci 17000 Filistinlinin arasında İsrail ordusu güvencesinde işgal ettikleri binalarda ve gecekondularda yaşıyor. Geçen hafta 2000 yılında, 16 aile tarafından işgal edilen "Barış Evi" adlı binanın, işgalcilerin Filistinli sahibinden satın aldıklarını öne sürmesine rağmen Ürdün'de yaşayan ev sahibinin böyle bir satış gerçeklestirmediğini açıklaması üzerine, İsrail yargısının kararıyla zorla tahliye edilmelerinden sonra silahlı yerleşimciler Filistinlilere ve konutlarına ateş açtı. Polis kuvvetinin tahliyenin sona ermesiyle şiddetin artması bekleniyor. Ortadoğu'da değişen bir şey yok.

Cinayet saati

2008-12-04T03:34:00.003+02:00

"Şafak nabız gibi atıyordu
Sarhoştum, Kasımpaşadaydım
Hiçbiriniz orada yoktunuz."

Attila İlhan
Ahmet Kaya

Barcelona'da sabah vaziyetleri

2008-11-22T15:05:00.002+02:00

Burada uyku düzenim biraz kaykılmadı desem yalan olur, erken kalkmak zorunda kalmadıkça ortalama 10 saat yatakta kalıyorum. Bunun %80'i uyku ise geri kalanı sağa dönme, sola dönme, elini yatağın sol tarafından yere doğru atıp gözlük arama, gözlüğü bulunca yerdeki Ahmed Arif kitabını arama, kitabı bulunca loş odada biraz okumaya çalışma gibi faaliyetler ile geçiyor. Oldu ya, cesaretimi topladım yataktan çıktım, ilk yapılan şey bilgisayardan sabah müziği koymak sonra ise günün en güzel tarafı olan balkon kapısını açmaya geliyor sıra. Soğuk, sıcak, ılık, yağmurlu, kuru, serin, her ne ise öyle işte ama güneşli burada sabahlar. Kapıyı açınca fotonlar içeri üşüşüyor, bir anda dolduruyorlar her yanını odanın. Sonra Beirut'tan Postcards from Italy çalıyor, tesadüf bu ya. Oturuyorum öyle yetişecek bir yerin olmadığı sabahlarda, üst balkonda asılı çamaşırların kendileri değil de yatağıma vuran gölgeleri dikkatimi çekiyor.

Burada sabahları hep yalın, hep sakin, masum ve güzel oluyor.

Eğer bir kere

2008-11-16T18:22:00.003+02:00

"Eğer bir kere yalnız başına olduğunu karnının dibine kadar anlarsan, bir daha hiç kendin kadar güvenebilir misin birine?" demiş bugün Ece Temelkuran. Ne de güzel demiş...

Ben Harper'dan Walk Away çalıyo bu Pazar öğle sonrasında.
Fotoğraf buradan: http://youcantstealmylove.deviantart.com

Yo vengo a ofrecer mi corazon

2008-11-13T23:00:00.002+02:00

Y hablo de países y de esperanzas,
hablo por la vida, hablo por la nada,
hablo de cambiar ésta, nuestra casa,
de cambiarla por cambiar, nomás.

Ve ülkelerden ve ümitlerden bahsediyorum,
hayattan bahsediyorum, hiç birşey'den bahsediyorum,
bunu değiştirmekten bahsediyorum, evimizi,
değiştirmek için değiştirmekten, fazlası değil.

Nacizane çevirim, Mercedes Sosa'nın mucizesi.
İyi geceler.

Sansüre sansür

2008-11-12T01:47:00.003+02:00

Bu sefer bizim başbakana:

Sayın Başbakan,

Haberiniz vardır ama hatırlatayım. Oğlunuz Bilal ve gelininiz Reyhan, Amerika'daki evlerinden youtube.com'a da blogger.com'a da erişebiliyorlar. Anladınız siz onu.

Saygılar.

Now What?

2008-11-06T02:19:00.005+02:00

Sayın Başkan,

Malumunuz haklı bir galibiyetin gururlu bir liderisiniz bu an itibariyle. Tahminim o ki ülkenizde pek çokları dünkü konuşmanızı (haklı bir gurur ile) gözyaşları içerisinde izledi. Bilakis ben de biraz önce, benzer bir memnuniyetle dünyanın en büyük gücünün demokrasi icerisinde halkın taleplerine cevap verecek bir yönetim ile, konuşmanızda vurguladığınız her ırktan, her dinden, her dilden, her cinsel yönelimden ve toplumun her kesiminden insanı kucaklayacağınızı söylediğiniz konuşmayı dinledim. Halkınızın bu çeşitliliğine derinden saygı duyduğunuz ve Cumhuriyetçilerinde başkanı olacağınızı belirttiğiniz konuşma, dünyanın pek çok köşesinde sizin gibi özgürlükçüleri heyecanlandır(ır)dı sanırım. Hoşgeldiniz, sefa geldiniz. Moral bozukluğumu mazur görün ama biraz geç bile geldiniz ve beklentileri yükselttiniz. Malum biz de benzer bir konuşma tezahür etmişti geçen sene Temmuz ayında velhasıl geldiğimiz nokta olduğumuz noktadan daha geride. Sayın Başkan, henüz istihbarat brifingi almadığınız yazıyorsa da gazetelerde biliyorsunuzdur diye düşünüyorum, malumunuz dünyada durumlar biraz karışık. Eh, ülkenizin geçmişteki politikalarının dünyanın bizim düştüğümüz tarafında milyonlarca insanı ailelerinden, evlerinden, ülkelerinden ve kimliklerinden ettiği gerçeği de var elde.

Şimdi tüm dünyanın gözü normalden daha çok üzerinizde. Dünyanın her yanında insanlar eşitlik, adalet, bireysel özgürlük ve (belki de konuşmada heyecandan saymayı unuttuğunuz) insan haklarına saygı bekliyor.

Manu Chao'yu bilir misiniz, bilmiyorum, bizim bu taraflardan bağrı yanık bir dünya insanı. O demişti ya: "Hey Bobby Marley, sing something good to me, this world go crazy, it's an emergency!" Heyhat, haller biraz karışık. Elinizin altına koyacakları düğmelerin ucunda, Afganistan'ın dağ köylerindeki çocukların, Ramallah'ta kontrol noktasında bekleyen hamile kadınların, Felluce'de 3 kuruşa bulduğu amelelik işinden evine güvenle dönmeyi isteyen aile babalarının, Arjantin'de kayıp çocuklarını arayan annelerin, Kenya'nın köylerinde evlerine temiz su bulmaya çalışan annelerin, ülkenizdeki gençlerin ayakları kışın üşütmesin diye günde 10 saat ekmek parasına çalışan Güneydoğu Asyalı çocukların ve Türkiye'de daha demokratik, daha huzurlu, daha dünyaya açık yaşamak isteyen kitlelerinde ağırlığı olacak biraz şimdi.

Sayın Başkan, işiniz zor, yol ise uzun ve çetrefilli. Hepimize kolay gelsin.

Dünya

2008-11-05T00:49:00.003+02:00

Gecenin bu vakti, Orient Expressions'dan Dünya'yı dinlemek için en güzel vakit.

"dünya bu derdi çok
benden çok

ben beni erittim sendeki aşk ile
yeni bir ben döktüm kendimden
al gönlümü seyreyle yar eyle
nasılsa nar oldum derdinden

dünya bu derdi çok
benden çok

gezdim şu alemi ben her gün nefes nefes
ademoğlunda yok ne bir cümle ne bir ses
kendi derdimden geçtim ey dünya
halim kalmadı gayrı ne aşka ne meşke"

Sun day

2008-11-02T15:14:00.003+02:00

Pazar sabahları güneşli olmalı. En azından prensipte. Yoksa bugünkü gibi yorgun bir sabahta yagmura uyanıp, biraz Damien Rice dinleyip, kahve koyup, pencereyi açıp oturmak lazım. Oturdukça çok da düşünmemek lazım, birazcıkta herşeyi akışına bırakmak lazım.

Pazar sabahları, yağmurlu, sessiz, sakin burada. Ankara sonbaharı gibi biraz, tek eksiği toplumsal hüzün. Onu da bireysel çabalarla kapatıyoruz bugün.

Damien Rice - Volcano çalıyor.

Bir film, bir konser, bir kitap

2008-10-22T21:25:00.011+03:00

Sevgili okuyucu,

Bu sefer gectigimiz haftanın kültürel tandaslı kısa bir özetini geciyorum. Malum Barcelona büyük şehir, her daim her köşesinde bir kültür mantarı vaziyeti vücut buluyor.

Misal, Katalan Yönetimi'nin bir Filmoteca'si var ki ben diyeyim şeker siz deyin bal. Herşeyin duble eurolara malolduğu ve İspanyolca dublajlı olduğu şehr-i Barcelona'da, 2 Euro'ya ve orijinal dilinde dünya sinemasından seçmece yapan bir merkez. Maruzatım ise geçen hafta orada, Ankara'da izleyemediğim Joe Strummer: The Future is Unwritten adlı belgeseli izlemem üzerine. Muhtemelen kimin olduğunu bilmeseniz bile Should I Stay or Should I Go yahut Rock the Casbah'i dinlemişsinizdir. Olmadı Mongo Bongo'yu biliyorsunuzdur. İşte bu güzelliklerin ve ruhun ardındaki adam Ankara doğumlu Joe Strummer. Yüreği dünya ile dolu bu adama adanmış, arkadaşlar arasında geçen bir film Joe Strummer: The Future is Unwritten. Ve bütün o zirveleri de dipleri de gördükten sonra bir ateş başında onu sevenleri toplayıp, dünyanın sesini duyurmaya çalışan bir adama güzelleme. The Clash'i severim, The Mescaleros'u ise ayrıyeten severim ama Joe Strummer'ı o büyük ruhuyla daha çok sevmek için bu filmi izlemem gerektiğini bilmiyordum. İtinayla bu filmden istifade ediniz.

Dahası Barcelona'nın farklı seslere açık yüzü geçen Cumartesi, kocaman bir
yüreği ağırladı. Amparo Sanchez, nam-ı diğer Amparanoia, geçen Cumartesi akşam grupca müzik kariyerlerine bir nokta koydukları Bye Bye Tour '08 kapsamında Ispanya'da, bilakis evleri denilebilecek Barcelona'daydı. Malumunuz ben de oradaydım. Aşağı yukarı bu yıl yayınlanan Seguire Caminando albümündeki canlı kayıt sırasıyla ilerleyen konser, arada Amparo'nun -ki ne yazık ki başlarda oldukça durgun gözüken Barça seyircisi karşısında - gözyaşlarıyla uzadıkça uzadı, 3 bisli, 2,5 saat süren bir göz-gönül banyosu oldu. Şarkılarıyla Chiapas'tan Marakeş'e uzandık, Zapatistalara ve dünyanın özgür ruhlu tüm çocuklarına - Somos Viento ile - selam ettik. Dahası tüm "ailesi" ile karşımıza çıkan Amparo, dünyanın bütün kadınlarına Ella Baila Bembe ile birer öpücük gönderdi. 2,5 saatin sonunda konser salonundan - Redemption Song'u da çok beklememe rağmen - büyük bir huzur ile çıktım. Onun da dediği gibi oradaydık ve şimdi buradayız, yarın belirsiz, öyleyse seguire caminando, seguire esperando!

Son olarak buraya gelirken başladığım ve bugün biten bir kitabı yazıcam. Malumuz Orhan Pamuk, akıllı olması öğütlenen büyük bir yazar. Masumiyet Müzesi ile bence köklerine gün geçtikçe daha da bağlanan ama daha da dünyalı bir yazar. Aşağı yukarı çoğu kitabına ince göndermelerle yüklü, insan olmanın, dahası aşık bir insan olmanın halleriyle dolu bir kitabı yazan bir yazar hem de bu sefer. Dünyanın Türkiye'nin de içine düştüğü köşesinde, pek çoklarımızın eşliğinde büyüdüğü 70'ler - 80'ler ve hatta kısmen 90'lar Türk filmleri tadında bir kitap. Ama asıl meselem kitap değil, esas oğlan Kemal ile aşkı uğruna güvenli-sakin-tehlikesiz ilişkisini bitirdiği Sibel hakkında. Tam 31 yıl boyunca görüşmediler velakin görüşmeseler de Sibel'in bütün sessizliğiyle ona bir mektup yazdığını hayal ettim ben. Bütün ilişkinin özetini çıkaran, belki öfke kusan, belki özlem duyan, belki yer yer her ikisini ve fazlasını da yapan. Böyle bir çağrı olsa, herkes Sibel'in Kemal'e hayali mektubunu kendi yazsa nasıl yazar diye düşündüm. Sanırım pek çoğumuz için kendi hayatlarımızın da içinden pek kolaylıkla çıkacağı bir tecrübe olur.

Evet sevgili okur, bu taraflarda bu aralar havalar böyle, peki söyle bana hava nasıl oralarda, üşüyor musun?

Picture of my life

2008-10-18T00:11:00.002+03:00

Zamanın eritmesini gün be gün görmek ne garip. Uzak olunca sanki zaman daha hızlı geciyor, günler akıyor, bitiveriyor sonbahar orada, burada yaz uzuyor. Ne demisti yatmadan önce Cemal Süreya:
"Şanssız mıydık, haksızlık olur şimdi
Düşünsene nasıl geçmiştik hızla
Birleşen iki güvercinin arasından
Hiç dokunmaksızın onlara"

Haksızlık olur oysa unutmak, kolaya kaçmak, zamana bırakmak. Dünün korları gibi şimdi küller. Hem bir şarkıda öyle dememiş miydi sahiden: "To tell me would you please send, a picture of my life, with a letter telling how, it should really be instead".

Bu gece burada bir fotoğrafı gibi hayatımın, özlemlere karışık durgunluklar, mutluluklar, mutsuzluklar.

"Sen ki özenle katlanmış bir mendil gibiydin
Düşünür müsün zaman zaman acaba
Nelerle ödedik şu mevsimi
Ve gün nasıl vuruyor topuklarımıza"

Ve biraz da etkilenmiş gibi yaşadıkları okuduklarından, gece vakti buradan yalnız geçiyor.

"Şanssızım diyemem ben kendi payıma
Oluyor böyle şeyler arasıra
Sözgelimi okul kitaplarına girmez şiirim
Bütün çocuklar anlar da"

* Cemal Süreya - Dikkat, Okul Var!
** Jamiroquai - Picture of My Life
*** http://www.flickr.com/photos/lupomanaro/590099562/

Paranoid Android

2008-10-14T02:10:00.001+03:00

Ambition makes you look pretty ugly.

Bos

2008-10-12T21:49:00.002+03:00

Pazar günleri burada çok boş, yarım saatlik boş tren yolculukları, insan olmayan meydanlar, kapalı dükkanlar, kapalı bir gökyüzü, velhasıl açık bir zihin. Öylesine açık ki bu boşluğu dolduruyor. Incesaz'ın çaldığı "Doğu" da, biraz da böyle anları dolduran bir his var.

Boşaldıkça sokaklar, ruh süzülerek yerini buluyor. Halbuki ne güzeldir sıcak Pazar sabahları, sabahın sesini beklediğin sabahlar. Gitmelerin gelmelerin yerini durağan bir sabah mahmurluğunun aldığı sabahlar. O sabahlar ki, kimi geceler hep onları bekler.

Sonra bir şiir, sonra bir şarkı. Dolduruyor işte. İçimizi dolduruyor.
Doldukça insan yazıyor, yazdıkça yeniden doluyor.

Şimdi ben senin Batında bir yerlerde, bir akşam vakti, oturmuş, yazıyorum. Doluyorum.

Bir agrisi var gitmenin

2008-10-11T21:37:00.002+03:00

Güneşe, çarşıya, kadehe uzatacağım ellerimi
Belki de alıp başımı gideceğim
Biliyorsunuz ya bir ağrısı vardir gitmenin
Nereye ama nereye olursa olsun gitmenin
Hüzünle karışık bir ağrısı.

Edip Cansever

Barcelona'da Cumartesi akşam oluyor, gitmenin, gelmenin, verdiğimiz kararların ardında durmanın ağırlığı çöküyor, biraz daha kahve, biraz müzik, hepsi geçiyor.

2 kelime

2008-10-04T15:11:00.005+03:00

George Orwell, Katalonya'ya Selam kitabinin bir yerinde soyle der: "All Spaniards, we discovered, knew two English expressions. One was 'O.K., baby', the other was a word used by the Barcelona whores in their dealings with English sailors, and I am afraid the compositors would not print it."

Simdi diyeceksiniz ki niye bundan bahsetti bu adam? Buraya, Barcelona'ya tam da bu hisleri yasamaya, sokaklarinda anlamadigim dillerde konusan binlerce insanina karismaya, dar sokaklarindan gecmeye, hepsi birbirine bakan dar balkonlarda oturmaya, erken bir vakit esyalarimi odaya tasirken yagmurla birlikte Radiohead'den Knives Out'un aniden iceriden bi yerden calmaya baslamasina, bugun bu sandalyede bu sekilde oturup yazmaya geldim.

Geldigimden beri kosturmacadan pek de bugun oldugu gibi kafami toparlayip yazamadim. Bugun biraz ic dokme zamani. Bu sehir gorduklerim arasinda beni Istanbul kadar cezbedebilen yegane sehir. Her yanı renk, her yeri isik bir taraftan, diger taraftan yer yer tekinsiz yer yer acemi bir sehir burasi. Acemi diyorum cunku Istanbul gibi bir gormus gecirmisligi, huznu barindirmiyor. Sokaklarin ve binalarin 100 yildan fazla suredir boyle oldugunu bilmemize ragmen, Istanbul'un o magrur yenilmisligi yok burada. Karsilastirmaya da pek gerek yok zaten.

Buraya geldigim 2 haftayi doldurmak uzereyim ve bu gercekligin yeni farkina variyorum. Havalimanindaki ucuz kahve makineleri, Arc de Triompf'taki Baba Zula konseri, geceyarilari ustunden atlanan metro giseleri, plajda calinan cantalar, Katalanca Coca-Cola etiketi isteriz kampanyalari, turistler, ogrenciler, tekler, ciftler, yalnizlar gordum. Biraz da olsun bombos bir odada kocaman bir aynada kendimi gordum.

"Aslinda giden degil kalandir terkeden" diyor ya Murathan Mungan, biraz o hesap, terketmeyeyim diye gidiyorum. Gittikce daha cok buluyorum, daha cok oluyorum. Sadece 2 kelime bileceksen bir dilden bunlardan birinin "OK Baby" digerinin de yazarin bile agzina almadigi bir kelime olmasinin genelgecer oldugu bir ulkeye gelmisim. Pisman degilim hakim bey, devam edelim.

De Barcelona!

2008-10-03T01:58:00.001+03:00

Yazmama cok az kaldi, az daha bekleyin.

Bavul

2008-09-13T13:05:00.002+03:00

Giderayak dünyanın ahvali, memleketin ahvali, kişisel halet-i ruhiye üzerine uzun uzadıya güzellemeler yapacak durumda değilim. Yalnız bu durumda, Onur'un profilinde gordugum bu grafik/güzelleme/uygulama/herneise gercekten güzel geldi. Üstüne durgun bir Cumartesi gününde, R.E.M.'den Sweetness Follows geldi, çantaya konacak eşyalar çekyat kanepenin üzerine yığıldı, "Oğlum, kütüphanene de bi el artık"lar geldi, "Peki o bavula nasıl sığacak onlar, 2 bavul al sen"ler gitti. Herşeyi sığdırıyor da insan çantalara bavullara, o dillendirmediği hislerini, sevgilerini, üzüntülerini, hırslarını, yıkılmışlıklarını, galibiyetlerini, beraberliklerini nasıl sığdırıyor?

live your life filled with joy and wonder.
i always knew this altogether thunder
was lost in our little lives.
oh, oh, but sweetness follows.
oh, oh, but sweetness follows.

Yola bir düsüldü mü...

2008-08-21T14:53:00.005+03:00

"yolumdan çekil yavrum
bağlasalar duramam
demir asa demir çarık dedim
neyleyim!

yolculuk dedim
ağaçlara tünedi yine akşam kargalarla bir
rüzgar kendini yerden yere vuruyor
kırık dökük yıldızlar belirli uzaktan
telsiz mevceleri ardım sıra koşturuyor
anamdan yolcu doğmuşum
yedi dağın yolları kalbimden geçer
salkım salkım mısralar gelir içimden
dudaklarımda yağmur damlaları
alır beni yollar beni alır gider

anamdam yolcu doğmuşum
nehirlerle birlikte denizlere kavuştum
akşam dedimşu koca dünya dedim
ağlasam dedim
yola bir düşüldü mü ömür boyunca gidilir
ekmeğin ve şarabın peşinden
turnaların peşinden
büyük şehirler büyük aşklar
çığlık çığlığa terkedilir
ben çocuklar gibi sevdim
devler gibi ıstırab çektim
damarlarımda dünyanın bütün rüzgarları
harblere açlıklara yalnızlığıma rağmen
anamdam yolcu doğmuşum
neyleyim!

gurbet dedim
vatan dedim
hürriyet dedim."

Attila İlhan - Şahane Serseri

Vega - Elimde değil çalıyor ofiste, Ankara sıcak bir öğleden sonrada uzadıkça uzuyor...

Google'ım geldi...

2008-08-07T18:22:00.001+03:00

Google (Çin) http://images.google.cn/images?q=tiananmen
Google (Dünyanın geri kalanı) http://images.google.com/images?q=tiananmen

Sanal ortam demokrasisini kendi yaratır.

Bundan yer misin?

2008-07-26T14:16:00.003+03:00

Biraz önce bir çekmece (hem de büyükçekmece) temizleme operasyonu yaptım. İşin doğası itibariyle yıllar boyu her tür zımbırtının biriktirildiği çekmeceler türlü nostaljik ıvır zıvırla doludur. Aşağıda okuyacağınız yazı, ortaokuldan bir arkadasimin derste sıkılıp bana karaladığı hikayedir, okurkene kaset çekmecemi açıp Radical Noise'dan Plan B albümünün hidden tracki "Bundan Yer Misin?" dinlemem gerektiğini hissetmem ise durumun vehametini göstermektedir sanırsam. Nostaljiğim, nostaljiksin, nostaljik.

"Adamın biri çölde yürüyomuş. haftadır. En sonunda bi kulübe görmüş. Çinli bi adam kapıyı açmış. Adam yalvarmış: "Bana bir kap yemek, birazcık su ve bir de yatak verin, 6 haftadır yoldaym lütfen" demiş. Çinli kabul etmiş ama "bir şartım var" demiş "yeğenime dokunmayacaksın. Ona yavşamayacaksın. Yoksa sana 3 tane (en kötü) Çin işkencesi yaparım."Adam kabul etmiş. Evin en üst katında bir oda vermişler. Akşam yemeğinde mutfağa gitmişki ne görsün. Adamın yeğeni tam bir afet. Sen de Mariah Carey, ben diyim Cindy Crawford. Neyse, kadın masanın altından adamı tahrik ediyomuş. Adam kendimi tutmam lazım şeklinde odasına çekilip uyumaya başlamış. Gece bir takırtı duyup kalkmış ve afet kızı gecelikle karşısında görmüş. "Çin işkencesi min işkencesi yapıcam karıyı" demiş ve işi bitirmiş. Sabaha doğru kız odasına gitmiş. Adam uyumaya devam etmiş, 1-2 saat sonra üzerinde bir ağırlık hissetmiş. Bir bakmış ki üzerinde bir kaya. Kayanın üzeride "1. Çin işkencesi. 50 kiloluk kaya" yazıyormuş. Adam "Amaan işkence dediği bu mu" deyip taşı camdan aşağı atmış. Taş aşağı düşerken ona bağlı bir ip görmüş. İpin üzerinde "2. Çin işkencesi. Bu ip şeyine bağlı". Adam "Allah!" diye bağırıp kendini taşla birlikte camdan atmış. Aşağı düşerken camda yaşlı adamı görmüş. Elinde bir karton tutuyormuş. Kartonun üzerinde "3. Çin işkencesi. Yatakta götüne bağlı." yazıyormuş. Haha!"

İşte böyle sevgili okurlar, ben gülmekten yarıldım, eski çekmeceler nelere kadir? Hikaye içerisindeki mantık hataları, dünyanın en güzel kadınının Cindy Crawford olduğunu sanma gibi yanılgıları reca ediyorum ignorink. Sezyum misali Kadir İnanır'la seviyorum sizi.

Recollect me darling, raise me to your lips...

2008-07-20T12:23:00.004+03:00

Efendim, nereden başlasam nasıl anlatsam, son 9 gündür yoldayım. İstanbul-İzmir-Kuşadası şeklinde işhayatından çalınmış 9 günün sonunda tilki dükkanından bir özet geçesim var. Geçen Cuma akşamı öğlen vakti işten sırra kadem basıp İstanbul otobüsüne atladığımda aşağı yukarı böyle bir vakit bekliyordum, ama yoldayken hep daha fazlasını bekleriz, değil mi?

Önce Cuma akşamı, Asmalımescitte Burcu'yla, Daniel'le, Christian'la buğulu bir rakı vakti, sonra Araf'a doğru serbest düşüş. Koca bir şişe yeşil İzmir rakısı, topik, midye, kalamar, istanbul, sokak. Hepsi aynı bu sırada, arka arkaya dizildiler. Sabah erken, Sıraselviler'den yola çıktım.

Sonra Çağrı, Sibel, İrem, Köprüaltı, Çorlulu Ali Paşa, Eminönü, Canım Ciğerim, Gizli Bahçe, Araf, Dorock. Hem de aynı bu sırayla. Hep birden hep birlikte, arkadaşlarla olmanın, güvensiz bir şehirde güvende olma hissi hem de. Çağrı'nın selebriti arkadaşları saolsun, yanda gördüğünüz VIP bilet, kapıda 5 saniye içinde okuttuğumuz karaborsacı akabinde bir kaç saatlik bir rüya: Massive Attack.

Başlarda o seçkin hanımefendi ve beylerin olduğu VIP oldukça iyi görünüyordu lakin konuya ilgisiz şangırtılar içinde - biraz da tuvalet kuyruğunun yardımıyla - sahneyi aşağıdan tam karşıdan gören bir noktaya konuşlandım. 15dk içerisinde haldır huldur indirilen bir şişe şarabın da etkisi olsa gerek muhakkak ama Massive Attack, sadece kulaklara değil beyinlere ve gönüllere de serenat etti o gece.

Gecenin tepesi, beklenildiği üzere, İstanbul'a yakışır bir cümleyle geldi:
"Say inertia creeps, Inertia creeps and she comes...". Parkorman'da gece - belki Butterfly Caught'suz ama - en tepede bitti.

Ertesi günler İzmir-Kuşadası hattında, arkadaşları görmece, balkonda yatmaca, kafa dinlemece, denize, rakı-balığa, sıcak altında soğuk biraya doymaca.

Sonrası iyilik, sağlık, senden naber?

Ams'94

2008-07-08T23:45:00.002+03:00

Biraz kül, biraz duman, biraz nem. Biraz Salı hali, biraz gece hali.
Vakit geçse biraz, sessiz çalıyordur o keman. Elde yanmaya yüz tutmuş biletler, bir yaz gecesi rüyasında Kathleen çalıyordur. Deniz kıyısında mırıldanıyordur şimdi rüzgar: "The moon has come to lead me to a door. It’s crystal `cross the sand, the waves they take my hand."

Aylardan Temmuz'dur, günlerden Salı ve sen uyuyorsundur bu saatlerde mor kapılı evlerde. Sakin bir felaket gibi şimdi yarın. Erken kalkılan sabahların uğultusunda içine doğmuş gibi çalar telefonun.

"Özlem, pencerenin buğusunda oluşarak aşağı doğru süzülen bir damladır." - Oruç Aruoba

Şimdi.

Yol uzun...

2008-07-06T23:01:00.002+03:00

"Ama dümenci çağırınca, hemen tekneye koş,
herşeyi olduğu gibi bırak ve etrafına bakınma"
-Epiktetos

"Etrafına bakınma
Ayakkabını bağla
Köpekleri kovala
Balıkları denize at
Kandilleri söndür!

Daha zor günler geliyor."
-Ingeborg Bachmann

Evet, geliyorlar ve sen bunun farkındasın. Uzaklığın göreceli olduğu bu dünyada uzağa gitmenin farkındalığı bu. Son anda yenen gollerin, düşülen şair kuyularının farkındalığı. Biliyorsun, o gün o bankta beraber oturup, yağmurda sırılsıklam olana kadar beraber içmiştik. Ve içerlemiştik.

Şimdi ben burada, bu yaz günü ucuca kattığım şişelerde o tasasız içerlenmemizi arıyorum. Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken, bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti, çünkü iki kişiydik. Yol uzun ve ben ne yöne bakmalıyım bilemiyorum. Geride bir kaç tutam saç, biraz tufan.

Bu pazar, başka bir pazar, mutlu bir pazar. Az çok içlenmeye gerek olmayan bir pazar. Seninle, severek bir pazar. Oysa - yoldasın şu an, farkında değil ama- günün en güzel anları içlenmek için şimdi. Biraz sakin, biraz yorgun, bir tutam da çakırkeyf bu saatler. Yol uzun, sahi, sen nasıl yürüyeceksin şimdi?

Öyle gitmeye koyulmuşuz ki, şimdi gün doğsa kimbilir nerede olurduk. Ellerin, yüzlerin senin olsun. Kalbini ver bana, öyle çıkalım yola. İki bayat simit alalım eve geç kalmış küçük çocuktan. İki de tek yön bilet. Soracaksın ya, Cemal Süreya versin onun da cevabını bu gece:

Nasıl olsa yine bir gün
Döneriz bu yollardan geri
Senin bir elinde bir mendil
Öbüründe kuş sesleri.

Oysa öyle içli gitmiştik ki biz bu gece.

Hep bıdı bıdı hep bıdı bıdı

2008-06-14T21:14:00.002+03:00

"Şeytan diyor, al Beckett'i diyor sok baraja, zımbala topu kafasına!" demişsin höşmer tam 1 sene 1 ay önce. Yarın vurun şunun kafasına o topu, bir kez de o yenilsin.

Biliyorum

2008-06-14T00:17:00.004+03:00

Biliyorum bütün gece uyumadın. Sabahın o erken, korkak vaktinde yola çıkacaktınız. Gecede akşamdan kalma birikintilerin vardı. Sırtında yükler kılıklı bir yığın yorgan ve sen, bütün gece uyumadın.

Sonra mor göllere düştü yolunuz. Her ne kadar uyanıksan da bu o kadarda düş’tü aslında. Kıyısına yürüdün beyaz tuz dolu suyun. Durdun, ufuk çizgisi mordu.

Yolda kiraz ağaçları, bağevleri, düşkünler, tembeller, sırtlanlar, kalkanlar ve kalkamayanlar vardı. Gece tepeye çıktın, Erciyes geceden soğuktu tek başına masada.

Taşevlerde bekleyenin mi vardı? Bakmadın bile yola çıkarken. Dar yollardan, sinsi bir sis çökmüş tepelerden, yüzü çamura bakan sulardan geçtin, köprülere sığdın. Pembe yamaçlar gördün. Bir nefes çektin, bir de kendine döndün.

Biliyorum kumda yürürken tek isteğin, o ayakkabıları çıkarıp suya girmekti. Ağzı yüzü kir, pas, yara, bere içindeki çocuklar görür diye yapmadın. Biliyorum.

Dar boğazlardan, esen yelden döndün. Bir şarkı çaldı yol boyu, Ben Harper’dan Strawberry Fields Forever.

Sen dağıldığın yollara yenilerini ekleyerek, çoğalarak, yeni bir yola çıkarak yoldan döndün.

En çokta kendine döndün biliyorum, oradaydım.

Me too

2008-05-26T23:25:00.002+03:00

Pazartesi incisi:
Anthony and the Johnsons'dan Hope There's Someone dinleyip, içlenmeyin, Pazartesi günleri hiç çekilmiyor.

Günün bermuda şeytan üçgeni:
Sessizlik - Ses - İç ses

Bugün doğan çocuklara tavsiyeler:
Hala vakit varken geri dön.

Pazartesi sendromu yaşayanlara temenniler:
Siz bir de Salı'yı görün.

Tek pasaport

2008-05-19T22:49:00.003+03:00

Tek pasaport yürektir. Gideceğin yerde, geldiğin yerde, kaldığın yerde damgaların olan. Sayfalarını düşürdüğün ve sonra geri dönüp topladığın. Elinden kayıp gittiğinde için yanan tek pasaporttur.

Tek pasaport yürektir ve nereye gidersen git, hangi şehir, hangi ülke, hangi kıta, hangi denizde olursan ol, sıyrılamadığın tek kimliğin odur.

Tek pasaport yürektir ve tek pasaport taşımak cesaret ister.

Gotye - Heart's a mess dinleniyordu bu gece.

"Pick apart
The pieces of your heart
And let me peer inside
Let me in"

Gorecki

2008-05-11T11:57:00.002+03:00

En güzeli, mutlu yaşadığın, yaşadığını anladığın ve bunun sonuna kadar bilincinde olduğun bir gecenin sabahı. Biraz yorgun bu Pazar sabahları. Biraz bitkin, biraz da akşamdan kalma. Güne, yanında uyanmak gibi biraz. Muhakkak ki yerini tutmaz ama orada ve burada, aynı güne, aynı şekilde uyanmak bile güzel. Sonra kocaman bir fincan kahve, fincanı Zaragoza'dan gelmiş, üstünde Afrika yazıyor, kahvesi Latin Amerika kokuyor. Kokuya eşlik edecek bir ses:

"If I should die this very moment
I wouldn't fear
For I've never known completeness
Like being here
Wrapped in the warmth of you
Loving every breath of you
Still in my heart this moment
Or it might burst
Could we stay right here
Until the end of time until the earth stops turning"

diye mırıldanacak. Her bir yudumda bir yerde bulacaksın kendini. Bir sarhoş gece sokaklarda koşuştururken, bir öğleden sonra sessiz bir sahilde sevdiğinin göğsünde uyurken yahut bir erken sabah vakti pencereden buz gibi bahar havasıyla uyanırken. Bir derin nefes alacaksın sonra, biz, birlikte yeni bir güne uyanacağız.

Evreni boydan boya geçerken....

2008-05-03T18:44:00.004+03:00

Bir süredir çekmecemde unuttuğum, izlemeye zaman bulamadığım Across the Universe'ü ağzım kulaklarımda bitirdim biraz önce. Herhalde bir film izleyip böyle hissetmeyeli bayaa zaman olmuş.
Yağmurlu, kasvetli, boğuk ve gri bir günü dize getirmenin en güzel yolu bu olsa gerek.

Boylu boyunca uzanıp çimenlere, yeşil, mor, mavi günlerin hayalini kurmak: İşte tek ihtiyacımız olan bu! Bir döneme Beatles şarkıları eşliğinde küçük sürprizlerle bakmak için, dibe yaklaştığınızı hissettiğinizde, döndüğünüzde ilk bulduğunuz soru manidar bir "Beklediğini buldun mu?" olunca, sevdiceği arkada bırakınca, korkunca, yaşayınca, yaşadığımızı anlayınca izlemek için.

Edip abi'nin dediği gibi, "şimdi seninle güzel olmak var" diyebileceğimiz bir gün için bu film.

"Oysaki seninle güzel olmak var
Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi " Edip Cansever

Cem Adrian - Kimler geldi, kimler geçti çalıyor, Ankara'da hafiften akşam oluyor.

Sanki hiç olmamıştı...

2008-04-15T01:06:00.001+03:00

"Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git.
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı
Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü
Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti
Yoktu dünlerde evvelsi günlerdeki yoksulluğumuz
Sanki hiç olmamıştı"

Cemal Süreya

Ayır bizi Boğaziçi...

2008-04-05T20:47:00.003+03:00

"hayat doğuda sessizlik suskunluk anlamında
batıda ise değerli bir taş sanki.

susmak doğuda erdem meziyet anlamında
batıda ise değersiz bir hak gibi.

ayır bizi boğaziçi kurtar beni boğulmadan
ayır bizi boğaziçi kutsa beni atlamadan

gülmek doğuda utanç kibir anlamında
batıda ise doğal bir istek sanki ,

bilgi doğuda saygınlık itibar anlamında
batıda ise paraya endeksli

ayır bizi boğaziçi
anlat bizi ayırmadan
acı, ağrı ve sonsuz çile"

Hayalet Gemi

2008-03-30T18:59:00.004+03:00

Ben lisedeyken, bazen hakikaten gerektiğinden bazense sadece saklanacak bir yer olduğundan, kütüphaneye kaçardım. O zamandan aklımda kalan, her seferinde çekinerek, anlamayarak ama merakla elimi uzattığım bir dergi vardı: Hayalet Gemi.

Fotoğrafla flörtümüzün başlarında Geniş Açı dergisinde adını gördüğüm Orhan Cem Çetin'in bir-iki sayfalık fotoğraflı görsel varoluşçuluk hikayeleriydi aslında dikkatimi çeken dergide. Öyle ki uzun zaman, aylarca, her sayıya sadece o sayfalar için bakıp, bir iki kez de fotokopisini çekip, derginin kalanına pek de anlamayan gözlerle bakıp çıktım oradan.

Bugün, Ankara'da bu yağmurlu, kasvetli Pazar günü Baba Zula'dan Cecom dinlerken denk geldi, hatırladım. Internette saolsunlar, şimdiye kadarki arşivin neredeyse hepsini koymuşlar. Kendini şöyle tanıtıyor Hayalet Gemi:

"Başka bir dünya olduğuna yemin edebileceğiniz o açık denizlerin gecesinden çıkıp gelen hayalet geminin sisli şehir caddelerinde, köy mezarlıklarının tarlalarla kesiştiği boşluklarda, çocuk parklarında ve kurgusu boşalmış luna parklarda, sandalyeleri ters çevrilmiş meyhanelerde, okuyucuları çoktan yok olmuş kütüphanelerin ıssız koridorlarında gezindiğini mutlaka birileri fısıldamıştır kulağınıza. Hatta geceleyin birdenbire havlayan köpeklerin neden ürktüklerini o zaman hissetmişsinizdir. Ya da tüm bunlar uyku ile uyanıklık arasında yaşanan türden bir hayal..."

Bugün, Ankara'da bu yağmurlu, kasvetli Pazar gününe yakışacak, Bejan Matur'dan bir kaç dize geliyor önüme:

"Ve korku gelir sonra.
Bırakmanın
Bırakılmanın korkusu gelir.
Beni bırakma dedin.
Beni tut derdim ben.
Tut beni."

burası dünya

2008-03-18T22:42:00.004+02:00

"burası dünya, tekin bir yer değildir
çekip gitmekle gitmemek arası
kalmanın bin bir yaması ve söküğü
ve kanlı bir bulutu giyip çıkarmaması
burası dünya, acının ucuna bucağına
varmanın yol haritası"
- Çiğdem Sezer

Jay-Jay Johanson - Milano, Madrid, Chicago, Paris dinleniyordu yorucu bir gün biterken ve ben uzun zamandır bir şaire bu kadar çok katılmamıştım.

Bu su hiç durmaz

2008-03-10T15:53:00.003+02:00

"kar gibi örttün üstünü
içinde tüm çiçekler
birer birer titrediler
uykusuzluğundan belliydi
kafanda birikintiler
teker teker döküldüler
sen hep kendine önlemler aldın
ben kendime yasaklar koydum
önümüzde barajlar var
bu su hiç durmaz

yaşamak dop doluydu
akan pınarlar gibi
inanmayanlar beklediler
umutlarını borç verdin
cebinde hiç kalmadı
dostların anlamadılar
sen hep kendine önlemler aldın
ben kendime yasaklar koydum
önümüzde barajlar var
bu su hiç durmaz

nar gibi güzelliğin gizliydi
vereceklerin fazlaydı
insanlar inanmadılar
sustun sustun konuşmadın
sonra kaçtın arkana bakmadan
insanlar şaşırdılar
sen hep kendine önlemler aldın
ben kendime yasaklar koydum
önümüzde barajlar var
bu su hiç durmaz..."

Bir şarkı bazen bir çok sözden daha çok şey söyler ya hani... Sevdiklerini, sevmediklerini, yapabildiklerini, yapamadıklarını, gittiklerini, gidemediklerini, ulaşıp sarabildiklerini, ulaşamadıklarını, beklediklerini, seni bekleyenleri, hepsini, hepsini yaz bir kağıda. Bu su hiç durmaz.

Heima

2008-03-02T22:31:00.003+02:00

Evinizden 1000lerce km uzakta ev huzuru bulmanın adı Heima'ymış. En azından sinemada. Sigur Ros'un müziklerini duyduğunuzda içinizde derinden gelen o garip his neyse, Heima'yı izleyince hissedeceğiniz onun kat be kat fazlası. Gece bitmek bilmez, gün geçmek bilmez bir diyarın müziklerinin, insanlarının, toprağının, havasının, suyunun en çok ta yüreğinin filmini izledik dün. Öxnadalur'da bir günbatımında, geceye karışan seslerle birden kaybolan birden ortaya çıkan yoğun bir İzlanda hikayesi izledik. Ne de iyi ettik.

Bu haftasonunun dökümü:

Oğlanlarla rakı içtik, Yusuf'la biz daha çok içtik, kalanları yaşlanmış.
Heima'yı izleyin, izlettirin.
Yael Naim'i keşfettim, benimle evlenmesini rica edicem.

Daha ne olsun?

Hollow

2008-02-21T23:35:00.006+02:00

Main Entry:: ¹hol·low
Pronunciation:: \ˈhä-(ˌ)lō\
Function:: noun
Etymology:: Middle English holw, holh, from Old English holh hole, hollow — more at hole
Date:: before 12th century

diyorlar...

Pek çok şeyin üst üste geldiği bir zamanda zor olanı başarmanın yeni sıfatı bu. Boş, bomboş. Yani pek yazasım yok anlıyor musunuz? Daha doğrusu yazasım var yazabileceklerim var yazabildiklerim ise yok. İçi boş, içleri boşaldı. Bir kuytu köşede bir delikten girip bi yerlere gittiler sanırım. Ağlak zırlak romantik şarkıların da bunları çıkaracağı yok. Daha çok tren biletleri, boarding pass'ler, dibi nemden hamur olmuş bagaj fişi koçanları, eşantiyon ıslak mendiller, otobüste alınıp - ki ikram edilen şeye hayır denmez - yenmeyen kakaolu kekler gibi. Boş, bomboş. Kalkıp karşı kıyıya varmak için bekleyen bir vapurun; gününü ve bütün haftasını hatta bütün yılını aynı şekilde bir orada bir burada geçiren halatçıları gibi boş, bomboş yolcu bekliyorum. Bekleme yapmayınız, dolunca kalkacak.

İstanbul Ağrısı

2008-01-24T21:56:00.000+02:00

"ulan yine sen kazandın İstanbul
sen kazandın ben yenildim
kulaklarımdan kan fışkırıncaya kadar yine emrindeyim
ölsem yalnız kalsam cüzdanım kaybolsa
parasız kalsam tenhalarda kalsam çarpılsam
hiç bir gün hiçbir postacı kapımı çalmasa
yanılmıyorsam
sen eğer yine İstanbul'san
senin ıslıklarınsa kulaklarıma saplanan bu ıslıklar
gözbebeklerimde gezegenler gibi dönen yalnızlığımdan
bir tekmede kapılarını kırıp çıktım demektir"

"ulan bunu sen de bilirsin İstanbul
kaç kere yazdım kimbilir
kaç kere kirpiklerimiz kasaturalara dönmüş diken diken
1949 eylül'ünde birader mırc ve ben
sokaklarında mohikanlar gibi ateş yaktık
sana taptık ulan
unuttun mu
sana taptık"
* Atilla İlhan - İstanbul Ağrısı

Hrant Abi'ye Acik Mektup

2008-01-15T21:36:00.000+02:00

“Her yere yetişilir
Hiçbir şeye geç kalınmaz ama
Çocuğum beni bağışla
Hrant Abi sen de bağışla
Boynu bükük duruyorsam eğer
İçimden öyle geldiği için değil
Ama hiç değil”*

Hrant Abi,

Sana uzun zamandır yazamadım, kusura bakma. Sen gideli neredeyse bir yıl olmuş burada. Memleketin alnı açık, yüreği açık, farklı renklere, farklı seslere açık çehresi gideli bir koca yıl olmuş. Bilmiyorum duydun mu ama kahpe bir kurşunla gittikten sonra sen Anadolu toprakları gittikçe daha da çoraklaştı. Küresel ısınma diyorlar, bilirsin çevreciyim ben, bu daha da fazlası Hrant Abi, kokusu, tadı, hissi çoraklaşıyor memleketin gün geçtikçe, farkındayım.

Senin gittiğin gün de Ankara bugün gibi ayazdı. Önce inanamadım, sonra hiç birşey hissedemedim göz göre göre gittiğinde ama sonraları daha derine indi acı. Ardı ardına yüreğine saplanan bir hançer gibi memleketin boy boy linçlerimiz oldu Hrant abi. Dünü unutmadan, yarını kurmak için bugünden yaşamak isteyenlerin sesi en son sen giderken bu denli gür çıkmıştı. Sonraları, dedim ya, çoraklaştı sesler. Öyle çoğaldı ki içten pazarlıklı “ama...”lar ülkende, görsen, en önce sen şaşırırdın. O Malatyaspor - Elazığ maçını, Ocak ayı sonunda Trabzon Avni Aker Stadyumunu iyi ki görmedin Hrant Abi, içimiz acıdı okuyunca “Hepimiz O.S.’yiz” pankartlarını.

Polemikçi adamsın vesselam, bam telinden çalınca konçertoyu memleketin titretirdin kimilerini be abi. Sen gittikten sonra da bitmedi şu polemikler. Solingen’de “Wir Sind Ausländer” (Hepimiz Yabancıyız) diye yürüyenlere alkış tutan bazıları “Hepimiz Ermeniyiz” demeyi sindiremedi ardından. “Ben Hrant değilim Sinan Aygün’üm” diyeni bile vardı. Şaşırmadın değil mi? Ben de şaşırmıyorum artık.

Sonra dalga dalga büyüdü serpilen kanın tohumları. Edip Cansever’i seversin biliyorum, der ki: “İnsan yaşadığı yere benzer, o yerin suyuna, o yerin toprağına benzer”. Sen ki toprağının alına, moruna, kahverengisine benzer adam, neler oldu bir bilsen gittikten sonra. Önce kan kusan suratlarında bir kesif gülümseme, lanetlediler gidişini yarım ağız. Sonra, çok da sonra değil hani, “Bir ermeni öldürüldü hepiniz ermeni oldunuz, bir papaz öldürüldü hristiyan oldunuz, binlerce mehmetçik ölüyor hanginiz mehmetçik oldunuz” diye sorma gafletine bile düştüler o kan kokan ağızlarıyla. Şaşırmadın biliyorum Hrant Abi, kanı kanla yarıştırdılar ardından. Her gidenin ardında ağladığımızı bilmeden, belki de daha kötüsü bilerek.

Uğur’u bilirsin, Uğur Kaymaz, 12 yaşına 13 kurşun sığdıran çocuk. Katilleri berat etti Hrant Abi, haberin vardır belki. Haa.. unutmadan kızacaksın biliyorum, Kuzey Irak’a girdik davul zurnayla. 10 yıllardır dağdaki nefreti sokağa taşıdık yalınayak, Bursa’da Ahmet Kaya t-shirtü giydikleri için dövülen çocuklarla basılan kahvehane de cabası be abi. Şimdi orada “Hepimiz Türk’üz” posteri asılı. Sana nazire yapıyorlar, bozma sinirini oralarda. Bu ülkede artık “Oğlum doğumgününde öldü, vatan sağ olmasın” diyen babalarda var. Hiç değilse kardeşi kardeşe düşürmek böyle kolay olmasa gerek bundan sonra be abi, ne dersin?

Devam edelim Cansever’den “Gülemiyorsun ya, gülmek, Bir halk gülüyorsa gülmektir
Ne kadar benziyoruz Türkiye'ye Hrant Abi.” Hem de öyle çok benziyoruz ki. Bıçak kemiğe dayanınca ancak, yanyana farklı seslerle duramadan, farklı gözlere bakamadan öyle çabuk esip parlıyoruz ki. Üzme kendini abi, sesim durgunsa da umutsuz değilim.

Unutmadan, sen gittikten sonra bir seçim yaptık burada. “Halkın iradesi tecelli etti” derler ya işte öyle birşey be abi. Şimdi milliyetçiliğini omzuna apolet yapmışlarla, akan kana terör diyemeyenlerin ortasında bocalıyoruz işte. Seçimimiz bu oldu senden sonra. Akıllanamadık be abi, akıllanmıyoruz bir türlü.

Şimdi nereden çıktı bu mektup diyeceksin, deme abi. Geçen her zamanki gibi Dost Kitabevi’ne gittim. Köşede bir kitap, ışıl ışıl, o kan kusan komplo teorisi kitapları arasında, diyor ki: “Ali topu Agop’a at...”. Görsen, senin de benim gibi, gözlerin yaşarırdı Hrant Abi. Ne demiştik Cansever’den: “Gelmiyor içimden hüzünlenmek bile, Gelse de, Öyle sürekli değil”. Artık üzülmek bile gelmiyor içimden, ses çıkaramadıkça, çıkan sesleri susturdukça gelmiyor işte. Arat, Belçika’ya gitti ardından, kusura bakma ailene de iyi bakamadık abi.

Nar taneleri gibiyiz şimdi soğuk havada Hrant Abi, sizde Hadig derlermiş yeni öğrendim. Gençler var ya bu gençler, onlar değiştirecek dünyayı. “Ve o çocukların dünyayı düzeltecek ellerini işlerdi bir dantel gibi, O çocuklar büyüyecek...” dedi ya şair, doğruluk payı var. Şimdi ardından bir grup genç Hadig adlı bir oluşum kurdu, senin güvercin tedirginliğinde yazılarından bir sergi yaptılar abi. Hiç değilse buna gülümsenir. Ve o çocuklar daha büyüyecek, renkli tebeşirle yazacaklar sokaklara “Oradaydık ve şimdi buradayız” diye, göreceksin Hrant Abi.

Yerim dar Hrant abi, bitirmem gerek. Yine de sanma ki burada kalacak hikayat, Ocak’ın 19’unda yüzükoyun serildiğin taşa geleceğiz. Binlerce yürek içinde yüzbinler, milyonlar olarak. İşte o zaman duracağız ve bakacağız, biz sahiden kaç kişiymişiz diye. Taneyle değil yürekle, aynılıkla değil farklılıkla sayacağız bu sefer. Ve sesimizi daha da gür çıkaracağız bundan sonra, farklılıklarıyla zengin bir Türkiye için.

“Hrant Abi, güzelim, bir mendil niye kanar
Diş değil, tırnak değil, bir mendil niye kanar
Mendilimde kan sesleri.”

* Edip Cansever – Mendilimde Kan Sesleri şiirinden uyarlama

Her gününüzü son gününüz gibi yaşarsanız, elbet bir gün haklı çıkarsınız

2008-01-09T12:48:00.000+02:00

Dönelim - bir yeni yıl girizgahı -

2008-01-03T00:18:00.000+02:00

“bir de alkollere düşkündük ki, kınanırdık, niye sanki çünkü biz bilmez miydik alkol hiçbir zaman kurtuluş değildi üstümüzde bir karabasandı yalnızca" - Edip Cansever

Bir yıl daha geldi, olanca hızıyla, olanca hışmıyla başladı. Bütün yıl biriktirilenler bir gecede oraya döküldü, dostlar görüldü, uzaktakiler anıldı, yakındakiler öpüldü. Geçici bir sıkıntı akşamında Edip Cansever'ler okundu, arkaya yaslanıldı, biraz nefes alındı, yeni yıla girildi.

Mutlu - olsun artık bu - yıllar!

Sabah ayazında...

2007-12-30T11:04:00.000+02:00

Sabah ayazında Ankara. Hiç olmadığı kadar boş, hep olduğu gibi soğuk, sessiz, durağan. Erken kalkılan sabahların o dar ama rahatlatıcı etkisi üstünde. Erkenden alınıp eve getirilmiş ve okunmamak üzere üstüste yığılmış gazeteler gibi. Hatırlayınca gülümsediğim eski bir anı gibi. Şimdi Melinda'nın yüzündeki o hissi okuyabilmek gibi. Kırgın ama düşmemiş. Soğuk bir sabaha zor bela uyanmış, kahve koymuş, yatağında oturuyor. Yüzündeki geçmiş zaman aşkları birer birer yollarını tıkamış. Yönünü kaybetmiş bir seyyah gibi oturuyor, soğuk, puslu havada. Bir şarkı söyleyelim diyor, eskiden olsun. Hatırlamak istedikleri var onun da. Kırmızı kutusunda eski zaman sesleri. "Nerelerdeydik kim bilir?" diyor. Hatırlamıyorum ama güzeldi, geçti, bitti, geriye sesler kaldı. Böyle dememle müziğin sesi yükseldi, duyamaz oldum onu. Elini tuttum, "inandıklarımız yıkandı, gitti" dedim "öyle el gibi uzak olma şimdi". Duyduğundan emin değilim ama anladı sanıyorum ki. "Gitmemiz lazım" derken ben kendime kahve koyuyordum. Kokusunca uzanmışım o an. Kalktım gitmişti. "Gidiyorum ama sende kalıyor bir parçam" yazıyordu gazetenin birinin üstünde. Üşürken tekrar uyumuşum, uyandığımda müzik susmuştu. Soğuk bir pazar yeni başlıyordu.

Opeth - Face of Melinda uzun zamandır böyle güzel çalmamıştı sanırım.

Türkiye'nin En Büyük Sanatçısı

2007-12-24T00:42:00.000+02:00

Gece gece labda vakit geçirmenin yan etkileri bünyede kendini, satsuma portakalın kama sutra ile ilişkisi ve Türkiye'nin en büyük sanatçısının kim olduğuna dair komplo teorileri kurmaya iten semptomlar olarak gösteriyor.

His

2007-12-18T01:10:00.000+02:00

Anlatmaya çalışsam anlatamam, nasıl bi histir bu geceleri gelip duran. Bir kelime, bir ses gibi değil, başka bir şey. Senden, benden başka. Elindekini bırakıp oldugun yere, sadece üstündekilerle kapıdan çıkıp gitmek gibi. Ürpermeyi sanki kendimiz seçermiş gibi, bir kolumdan girip ayakucuma kadar ilerleyen bir his bu.

Korku değil, heyecan değil, yenilgi değil, acı değil, mutluluk değil. Bir avuç leblebi tozu gibi, top oynamak için sıkıştırılmış kola kutusu gibi, gece o bankta yatarken yanından sarhoş geçip gittiğin adam gibi, kanayan dizlerin gibi, bir sabah hiç beklenmezken erkenden uyanmak gibi.

Gidememek, çok daha garip bir his geceleri.
Mariza – O Gente da minha Terra bu gecede o hissi pekiştiriyor.

Sonunda...

2007-12-05T01:22:00.000+02:00

"Sonunda sen bir gün gelirsin diye
çok şeyin adı küçük yazıldı."

Cemal Süreya

Seksendört-Masum Değiliz ne de güzel gider gecede...